Inhaalmanoeuvre
Het is opmerkelijk dat er vooral over overdiagnose gesproken wordt en nauwelijks over onderdiagnose – het niet diagnosticeren van kinderen die de facto wel een ontwikkelingsstoornis hebben.
Dit gebeurt zonder twijfel ook en kan tot drama’s lijden voor de kinderen die niet begrepen worden en niet de juiste opvoeding krijgen, ook in hun latere leven als volwassene, als allerlei problemen niet worden herleid tot de ware oorzaken.
We kijken niet meer met een open blik naar de mogelijke verklaringen maar schieten liever in het gemakkelijke blaming the victim-vertoog.
Misschien is er geen sprake van overdiagnose maar van een inhaalmanoeuvre.
Ingrid Robeyns, hoogleraar ethiek, in het NRC, 31 december 2011
Vind ik leuk:
Één blogger vindt deze post leuk.
- Posted in: autisme ♦ Print
- Getagged:diagnose,ethiek,Ingrid Robeyns,NRC,onderdiagnose
Als je het mij vraagt:midden in de roos! Wij “normalen” willen zo weinig mogelijk afwijkingen. Zo geeft dat ons een veilige marge om onszelf “normaal” te noemen.
Ooit zal “men” ontdekken dat “normaal” een heel kleine minderheid is.
Ik kan mij hierin wel vinden! Onlangs nog een man in de 60 gesproken die zich, net als ik, zich goed in de diagnose van autisme kon vinden. Veel herkenbare en dezelfde soort hobbels in het leven gehad. Onverklaarbare lange periodes van eruit liggen.
Of wat dacht je van de vele job switches? Een andere persoon, met dito late diagnose Asperger (40 jaar) wist het pakkend te omschrijven:
- Het eerste jaar is alles nieuw, nog een beetje wennen aan alles.
- Het tweede jaar begrijp je alle verhoudingen en je functie en verzet je op volle snelheid je werkzaamheden.
- Het derde jaar begin je je toch wel een beetje te vervelen en begin je tegen grenzen aan te lopen.
- Het vierde jaar beginnen de grenzen vreselijk te irriteren en begin je je er tegen af te zetten. Of je neemt zelf ontslag, of je word ontslagen omdat het zo langer niet meer gaat.
Heb je zo’n diagnose op zak, dan kun je over bepaalde zaken hopelijk eenvoudiger praten. Er is een duidelijk aanwijsbare reden waarom je zo reageert op zaken. En het belangrijkste, je kunt er eventueel ook begeleiding in krijgen van andere instanties. Tenminste, als de kaalslag op de zorg niet in zo’n moordend tempo blijft doorgaan.