Een bemoedigend beeldje

Soms werk ik me rot voor slechts een klein beetje aandacht en verkoop. Dan wil ik weer onder het maaiveld verdwijnen, mensen willen mijn boeken toch niet lezen en ik ben het beu mezelf steeds tegen te komen bij het schrijven van columns over autisme, die verder voor niemand interessant zijn.

Meer dan eens vrees ik dat ik het mis heb gehad. Ik ben geen vrouw met een missie, maar een mislukkeling. Iemand die er niet toe doet. Dan zie ik het kleine beeldje en ben ik in staat het uit het raam te smijten. Ik kan er niet eens meer naar kijken.

Op dat moment denk ik aan de vrouw die mij het beeldje gaf. Zij heeft dit cadeau met haar hart gegeven. Erover nagedacht. In feite was er een flinke dosis moed voor nodig omdat ze weet hoe ik over mezelf denk.

De kans was immers groot dat ik het achteloos aan de kant zou smijten en daarmee ook haar zou afwijzen. Want het is een cadeau dat haar persoonlijk ook diep raakt, gezien haar verleden.

Het beeldje vormt als het ware een bemoediging van God, alsof Hij zeggen wil: ‘Al voel jij het niet en beweren mensen soms het tegendeel: Je mag er zijn. Je bent mijn parel. Leg dit beeldje goed zichtbaar neer, opdat je dat niet vergeet.’

Omdat ik van te voren niet wist wat er in het pakje zat, kon ik mijn eerste reactie niet verbergen. De tranen sprongen namelijk in mijn ogen; het raakte me diep dat juist zij, die altijd is afgewezen, mij dit beeldje gaf. Met haar verleden moet het enorm moeilijk zijn zichzelf als een parel te zien.

Wanneer ik het beeldje uit het zicht wil leggen, ligt het eerst in mijn handpalm, een moment waarop ik me realiseer hoezeer ik mezelf tekort doe door niet van mezelf te houden.

Op dat moment is het alsof God tegen me zegt: ‘Ik houd van je, ongeacht wie je bent. Met of zonder autisme. Jij mag er zijn. Mijn parel. Worstel niet zo, maar ontspan je in Mijn liefde. Vecht toch niet zo om resultaat te behalen, je hebt al zoveel bereikt en bent velen tot zegen geweest.’

En hoewel het moeilijk is dit bij mij binnen te laten komen, lijkt het ineens niet belangrijk meer of mijn boeken al dan niet verkopen en of ik nu wel of toch geen missie heb. Ik mag het loslaten omdat ik me geliefd weet. Het is een weg waarop ik regelmatig struikel, maar gelukkig zet dit beeldje me dan weer stil. Als ik het in mijn handen houd, realiseer ik mij: Ik ben een parel! Alleen moet ik het nu zelf nog gaan geloven.

Uit Bewoond Eiland van Sigrid Landman (p 147-148)

3 Comments »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s