Mijn liefste Roosje …

koppel 2

Elke woensdag en vrijdag telefoneren  wij, mijn vrouw en ik. Rond kwart na zes. Beiden zitten we in de zetel. Hetzelfde type zetel, identiek, van een bekend Zweeds merk. Elk in ons salon. De televisie, van hetzelfde merk, staat op hetzelfde programma, en op stil.

Dat noemen wij ons telefoonmoment. Terwijl we beiden eigenlijk niet graag telefoneren. Tenzij met elkaar. Soms denk ik: het ligt aan gevoeligheid voor stemgeluid. In positieve zin. Zo kijk ik het liefst televisie met een hoofdtelefoon op. Niet louter omdat ik me wil afsluiten van anderen geluiden, al speelt dat wel een rol. Ook om echt mee te zijn in het stemgeluid, ervan te kunnen genieten. Zo hou ik ook van de stem van mijn vriendin.Gelukkig maar, want ze is niet bepaald aloof.

Het is lang niet de enige vaste afspraak die we hebben. Met de nadruk op ‘vast’. Op die momenten ben ik blij dat onder de hersenpan van mijn lief een brein met (onder andere) autisme zit. Dat mijn leven niet gedomineerd wordt door de zin: ‘I love someone with autism (it’s me)’. Of dat ik niet samen ben met iemand die neurologisch aanleunt bij de standaardwerking. Ik prijs me dus gelukkig dat ik noch een niet-spectrum noch een neurodiverse relatie heb. Waarin meer mondaine afspraken een rol spelen, en er toch altijd een derde partij is die mee de lakens uitdeelt. Bewust of onbewust.

Aan de telefoon vertel ik over wat er die dag gebeurde. Terwijl mijn vrouw aan de andere kant van de lijn bladert in de reclameblaadjes. Met naast haar de kat, die mijn stem hoort door de luidspreker en af en toe, haast bevestigend, miauwt en spint. Om beurten luisteren we naar elkaar. Luisteren is immers niet alleen zwijgen.

Op zo’n moment is er altijd dat gevoel dat ik had op schoolreis toen ik op een kaartje naar huis een boodschap mocht schrijven. ‘Schrijf gewoon op wat je vandaag zoal hebt gedaan’, gaf de lerares mij als raad. Maar waar moet ik mee beginnen, juffrouw?

Bovenaan in de hoek van het postkaartje begon ik meestal met ‘vanmorgen ben ik opgestaan om 6h36, maar daarvoor was ik eigenlijk al wakker, en vond het toilet niet, dus ben ik dan maar stiekem in de tuin van de jeugdherberg gaan plassen, maar toen was er iemand die mij zag, dacht ik, en toen ben ik gaan lopen, in het aanpalende bos, en daar zag ik een man en een vrouw zonder kleren, die met elkaar iets aan het doen waren, en de vrouw gilde, en de man schreeuwde, dat ik weg moest, en hij vloekte …’. Waarop ik onderaan eindigde met ‘er is te weinig wc-papier’. Toen zei ik aan de juffrouw: mag ik nog een kaartje? Waarop ze vroeg: waarom? Waarop ik antwoordde: het is vol. Uiteindelijk heb ik bijna nooit een kaartje naar huis gestuurd.

Gelukkig hoef ik bijna nooit een postkaartje naar Roos, mijn lief, mijn meisje, mijn vrouw te sturen. Met haar is er elke dag een nieuwe start. Letterlijk, maar niet vanzelfsprekend. Een dag met een super handige, sterke, lieve en verstandige vrouw, met een uniek eigen gedacht en erkenning van mijn even unieke eigen gedacht, met alle leeftijden in zich, oog voor detail en oor voor verhalen en vragen van mensen die het ook niet gemakkelijk hebben. Om het maar even kort samen te vatten. Ze heeft namelijk veel te veel goeds om op te sommen. En misschien is mijn postkaartje al bijna vol.

Natuurlijk ben ik niet blind voor haar minpuntjes, maar als ik de verhalen van neurodiverse koppels lees, mag ik van geluk spreken. Ook al wordt onze relatie door weinig mensen als een relatie gezien, onze liefde niet als liefde en ons samen leven noch als samen noch als leven. Dat maakt ons weinig uit. Ik durf natuurlijk wel eens zeuren over haar merkwaardige gewoontes, gedachten en gedrag. Toch is ze nu eenmaal zo, en daar ga ik niets aan veranderen.

Ik zou het graag verwoorden zoals Mariëlle dat doet op haar blog over haar man (met autisme), maar zij kan het veel beter. Doe me een plezier: Lees nu maar eens gewoon haar blog, en bedenk dan dat het bij mij ook zo is. Alleen een beetje anders. Zoals alles bij ons een beetje anders is. Al hebben we natuurlijk ook veel gemeen. Met elkaar en met u. Naast autistisch zijn we immers bovenal mens. Met veel liefde, voor elkaar, die we dagelijks opnieuw uitvinden en afstemmen. Niets is immers zo verkwikkend als vers gemaakte liefde, toch?

4 Comments »

  1. Kippenvel bij deze blog. En wat superlief dat je mij zo noemt, dank je wel! Maar ik ben van mening dat jij het ook supergoed verwoordt! Of het komt doordat ik het gevoel ken, dat kan natuurlijk ook. Wat anderen over jullie relatie denken maakt niet uit, want ze weten toch niet hoor het is. En eigenlijk is het ook nooit écht te beschrijven…

  2. Liefste Tistje,
    Ik vind het echt heel mooi geschreven. Ik heb geen woorden zoals jij om te zeggen wat ik voel voor jou. Ik zal het dan maar tonen met extra knuffels en kusjes.
    Je liefste Roosje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s