‘Moet ik mijn nieuwe partner vertellen over mijn autisme?’ … autisme en relaties

 

Na een onderbreking van een jaar of twee ben ik weer toe aan een vaste liefdesrelatie met een heel lieve vrouw ‘, schrijft Marjan (43), in een mailtje. ‘Ik lees al enkele jaren met veel interesse jouw blog. Jouw schrijven heeft dat extra duwtje gegeven dat ik nodig had om met mijn sterke vermoedens naar een diagnostisch centrum te stappen voor een bevestiging. Nu ik mijn ‘officiële diagnose autisme heb, en ook mijn hart heb verloren, weet ik niet goed wat te doen met mijn diagnose. Moet ik de vrouw met wie ik mijn leven wil delen vertellen over mijn autisme? Ik weet zeker dat jij daar een genuanceerde opinie over hebt.

Eerst en vooral proficiat, Marjan, zowel met je nieuwe relatie als met je diagnose, en de nieuwe wegen die deze openen. Ik kan me voorstellen dat je twijfels hebt om te vertellen dat je iemand met autisme bent, en het hoe, het wat, het wanneer en het waar daarvan. Ook eventuele twijfel of je het zelf doet, of iemand erbij betrekt die dit beroepshalve doet, is volgens mij zeker gegrond.

Op het eerste zicht lijkt het vanzelfsprekend dat je je diagnose deelt met wie je lief en leed wil delen voor lange tijd, liefst tot de dood jullie scheidt. In het beste geval zou je diagnose uitleggen je relatie kunnen verbeteren en  jullie communicatie en verstandhouding bevorderen. Als je het goed uitlegt, kan het je vrouw helpen om bepaalde voordien ‘onverklaarbare’ situaties te verstaan. Ze kan zo te weten komen dat een diagnose autisme iets zegt over hoe je denkt maar niet noodzakelijk betekent dat je geen verantwoordelijkheden kan opnemen of liefde kan geven en/of ontvangen.

Toch kan je autisme meedelen of uitleggen natuurlijk ook onverwachte, pijnlijke gevolgen hebben, of zelfs tot een vroegtijdige relationele breuk leiden. Ik zou het dus niet meteen doen, zeker niet vooraleer je goed hebt nagedacht of genoeg weet over de ideeën van je vrouw over mensen met beperkingen of anders-zijn (of autisme) om die informatie te delen.

Daarna kan het natuurlijk nog zijn dat ze wordt afgeschrikt omdat haar verwachtingen over een relatie en het beeld dat ze heeft van (mensen met) autisme onverzoenbaar is. Dat kan ook iets zeggen over haar maturiteit, of haar ideeën rond rekening houden met de eigenheid van iemand die heel dichtbij is in haar leven.

Uiteindelijk zal je je autisme wel moeten delen, als het een langdurige intieme relatie wordt waarin wederzijds vertrouwen en openheid centraal staan.  Ik zou zeggen: beter niet te vroeg, maar niet te laat, en beter niet te laat maar zeker niet nooit.

1 Comment »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.