‘Hoe kan ik mijn autistisch lief afwijzen zonder extreme teleurstelling?’ … autisme en relaties

Foto van Gemma Evans op Unsplash

Er zijn weinig thema’s waarover ik zoveel vragen krijg als over liefdesrelaties en liefde in de brede zin van het woord. Dat verbaast me wel. Als het gaat over liefde en liefdesrelaties voel ik me immers een ‘beginner’ of ‘dummie’. Telkens als iemand me schrijft met de aanhef ‘Beste, ik weet dat jij veel kent van relaties’, dan vind ik dat veel te veel eer.

Toch lees ik elke vraag aandachtig, probeer ze vanuit mijn ervaringen te bekijken, en geef ik mijn eerlijke antwoord. Soms krijg ik een ontroerende mail terug, soms een ventilatie van ongenoegen, als mijn antwoord botst met wat de vrager al in gedachten had. Dan krijg ik wel eens terug: ‘Zo denkt een autist helemaal niet over (het onderwerp van de vraag die gesteld werd)” of “Daar kan je als autist geen goede mening over vormen”. Het is niet omdat ik autistisch denk, dat ik hetzelfde denk of over dezelfde onderwerpen een gelijkaardig mening heb als sommige andere autistische mensen. En als ik over iets geen mening kan vormen, dan is dat volgens mij alleen omdat ik er geen ervaring mee of kennis over heb, of omdat het mij niet interesseert.

Onlangs kreeg ik een mail van Elin, een jonge vrouw, zonder autisme, die mijn blog heeft leren kennen via haar moeder, die werkt in een gewone school waar enkele mensen met autisme les volgen. Lisa schrijft het volgende : “Ik heb enkele weken iets gehad met Fredrik, een begaafde jongen met autisme. Het regende toen, en ik verveelde me. Nu heb ik een ander leren kennen, en moet ik hem vertellen dat er niets meer is tussen ons. Hij is extreem gevoelig en niet zo volwassen, hij kan moeilijk om zijn verlies en doet wat hij graag wil doen. Hoe kan ik hem afwijzen zonder dat er gedoe van komt? Gedoe met autisten komt volgens mijn meetje als ze onduidelijkheid ervaren. Toch denk ik dat hij extreem teleurgesteld zal zijn als hij niet meer gezien zal worden met mij.”

Het zal je misschien teleur stellen maar mijn ervaring met jongens (en meisjes) afwijzen is vrij beperkt. Ook mijn ervaring met ‘gedumpt’ worden als jongen trouwens. Toch wil ik proberen een kort antwoord te geven op je vraag. Volgens mij heeft je moeder daar al een aanzet toe gegeven.

Als je ‘gedoe met autisten’ wil voorkomen, kan je volgens mij best duidelijk zijn. Je kan er volgens mij ook best mee rekening houden dat je ex-vriendje teleurgesteld zal zijn, tenzij hij jullie relatie vrijblijvend opvatte. Het onder vier ogen duidelijk, concreet maar toch rustig en vriendelijk zeggen, lijkt mij het beste. Hoe dat gebeurt, hangt natuurlijk af van hoe jullie beiden met elkaar omgaan, en welke verwachtingen jullie hadden (en hoe ver die van elkaar af staan). Neem daar de nodige tijd voor, het is een boodschap die niet zo gemakkelijk is, en probeer jezelf voor te stellen hoe je zelf zou reageren mocht iemand dat tegen jou zeggen. Uiteindelijk is Fredrik in de eerste plaats mens, met veel gevoelens (niet altijd zoals bij jou uitgedrukt misschien) en verwachtingen in het leven en de liefde. Zo zou het best kunnen zijn dat hij al met een ander lief is, of zijn gedachten heeft gezet op andere uitdagingen.

Als je iets ergs vreest, agressie of veel onbegrip, kan je je best laten vergezellen door iemand die je steunt op dat moment, en dan best niet je huidige vriend maar je moeder of iemand met levenservaring. Dat kan voor een moeilijk moment zorgen, maar ik denk dat het dan duidelijk is voor iedereen hoe de nieuwe situatie is. Het kan zowel jou als hem helpen om in de toekomst zorgvuldig te zijn en goed te communiceren voor, tijdens en bij de afloop van een liefdesrelatie.

1 Comment »

  1. Beste Eline ( en ook wel Sam),

    Mijn ervaringen zijn wat ik voel dan die van jullie. Omdat ik vrijwel geen band voel met mensen, ook mijn familie niet ( klinkt hard, had liever geen familie meer) en ook al vanaf jongsafaan heb ik het gevoel had niet op deze wereld te horen zijn ( mijn mening is wellicht anders dan die van jou maar ik voel geen dankbaarheid naar mijn moeder ( inmiddels overleden 11 jaar geleden) en mijn vader, die voor mij meer de rol van verwekker vervulde dan van vader. De situatie thuis was echter zodanig onveilig dat er niet gepraat werd hierover. We waren arm en hoewel ik in materieel opzicht niet veel tekort kwam heb ik me altijd onveilig gevoeld in mijn gezin en in het bijzonder bij mijn vader ( van wie ik nu, vanwege mijn eigen onderzoek naar autisme en ADHD dat gaande is, aardig wat autistische trekken ontdek.)
    Er is nog veel meer gebeurd, veel traumatische dingen thuis en op school die door mijn vader ontkend worden, ( een die het onderzoek naar autisme lastiger maken) maar dat is niet de reden van mijn schrijven.

    Om een lang verhaal kort te maken, het kan bij jouw vriend, met als bij mij, zo zijn, dat hij snel ‘vergeet: wie hij verliest in zijn leven ( misschien op uitzonderingen na), er niet zo lang blijft stilstaan daarbij als je nu misschien denkt.. Het verdriet dat je voorstelt bij hem kan uiteindelijk misschien wel meevallen in intensiteit of duur. Je zult het pas weten wellicht als je het vertelt, maar de reactie hoeft niet zo heftig te zijn als je nu in je fantasie hebt.

    Hopelijk kan dit je een beetje rust in je hoofd geven.

    Met vriendelijke groet, en excuses voor het lange schrijfsel,
    Annemieke

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.