September 2017

Fingerspitzengefühl … de schrijfwedstrijd

Vlak voor ik naar de hogeschool vertrok, rond mijn negentiende, mocht ik deelnemen aan een interscolaire schrijfwedstrijd. In dit stuk vertel ik over mijn ervaringen daarbij, over het onderwerp (Fingerspitzengefühl) en hoe ik uiteindelijk verdienstelijk eindigde (zij het naast de hoofdprijs).

‘Wat bedoelen ze met ‘blind zijn voor je autisme?” … autisme en diagnose

Jonas (23) stuurt me via mail de vraag wat mensen precies bedoelen wanneer ze hem zeggen dat hij blind is (of blijft) voor zijn autisme? Die reactie krijgt hij naar eigen zeggen van mensen ‘aan wie er iets goed fout zit’ of van op zich goede mensen die zich door hen laten manipuleren. Er wordt volgens hem weliswaar gezegd dat hij autisme heeft, maar daar staat hij sceptisch tegenover. Hij heeft, schrijft hij in zijn mail, immers nog geen sluitend bewijs gezien op basis van objectieve elementen waaruit blijkt dat hij autisme heeft. ‘Maar ik zou graag weten of u daar al mee te maken hebt gekregen, hoe u daar mee omgaat, en of u anderen kent die zo’n aantijging weten te counteren?’ In deze blog probeer ik vanuit eigen ervaringen een zo verstaanbaar mogelijk antwoord te geven op deze niet zo eenvoudige vraag.

Kijk eens diep in mijn ogen … autisme en sociale omgang

 ‘Kijk mij in de ogen. Hier, kijk. Kijk, hier. Kijk, kijk, kijk. Kijk eens diep in mijn ogen. Ja hoor, je kan het. Je kan het goed. Zo, ja, mooi …’ Zo herinner ik me het jaren geleden, in de therapeutische sessies die ik als kind volgde. Later werd de toon minder liefelijk, en zagen mensen in (kwalitatief tekort aan) oogcontact en lichaamstaal iets wat er niet altijd was. In deze blog vertel ik hoe ik lichaamstaal beleef en wat ik er aan heb gedaan om het (iets) beter te maken. Al zijn er uiteraard ook beperkingen waar ik probeer mee te leven.

de bezeten blijdschap van autisme .. autisme en passies

Een tijd geleden las of liever bekeek ik het boek The obsessive Joy of Autism (de bezeten blijdschap van autisme) van Julia Bascom & Elou Carroll (Jessica Kingsley, 2015). In dit stuk probeer ik dit (prenten)boek geschreven door een vrouw met autisme te bespreken.  Een leesverslagje dus, maar zonder echt lezen.

bavardage … autisme en sociale omgang

Een jaar of tien geleden maakte ik voor het eerst kennis met het woord. Bavardage werd toen voorgesteld als een wondermiddel, een techniek die alle deuren deed open gaan.  Ik heb erop getraind maar helaas ben ik er nog altijd niet goed in. Hoe dat in elkaar zit, vertel ik in deze blog.

Nog een geluk dat ik niet eetbaar ben … onzekerheid en toekomst

Als kind al overkwam het me wel eens dat ik me afvroeg hoe het zal aflopen, hoe de toekomst zou stoppen, en wat er daarna zou komen.  Aanvankelijk was ik erg triest dat ik het niet zou meemaken. Na al die jaren denken heb ik daar een voorlopige theorie over, en ben ik ook enigszins over mijn verdriet (of ik maak me dat toch wijs).

Er is leven in wachtzone 7 … oefeningen in wachten

Tijdens het wachten op een onderzoek medische beeldvorming, in wachtzone 7 – er zijn immers geen wachtzalen meer maar in elkaar overvloeiende zones – gebeurt teveel om op te noemen, maar toch doe ik een poging om een indruk te geven in dit stukje tekst.

Liever helemaal te laat dan in stukjes op tijd … autisme en verkeer

Een auto door het verkeer loodsen is een huzarenstukje. Een recent onderzoek stelt dat mensen met autisme minder bumperkleven, maar iets minder snel reageren op snel veranderende verkeerssituaties. Hoe ik daar mee omga, en welke ervaringen ik heb met rijden en de perceptie daarvan, schrijf ik in dit stuk.

Onzichtbaar noch smeerbaar … autisme en beeldvorming

Al jaren gebruik ik, louter uit noodzaak, dag in dag uit hydraterende crèmes.  Nooit gedacht dat dit iets met autisme zou te maken hebben, of op mijn blog komen. En toch, ik merkte een New Yorks verzorgingsmerk zich linkt met de Nederlandse Vereniging Autisme.  Een enigszins kritisch stuk over deze en andere beeldvorming rond autisme en ethiek rond aanbiedingen die deze blog krijgt.

Kan je goed zijn zonder iets te doen? … autisme en activiteit

Elke twaalfde van de maand probeer ik iets te schrijven rond de Grote Vragen (zie bv Canvas en de BBC). De publicatiedatum is deze maand een dag verschoven, mijn vriendin wou gisteren naar een Zweedse woonwarenhuis (bekend van het ontbrekende moertje en de gehaktballetjes) waarvan ik de naam niet vernoem. Deze keer stel ik me de vraag of we goed kunnen zijn zonder iets te doen.

Zolang het maar niet leuk is …

Gaan we iets leuks doen? Een vraag die ik nog maar in de verte hoor of ik krijg er een allergische reactie op. Nee, iets wat doorgaans leuk wordt gevonden, doe ik meestal niet graag. Ik hou het meestal bij zinnige dingen. Hoe dat in elkaar zit, zet ik uiteen in deze blog. Of die zinnig of leuk is, dat mag u zelf uitmaken.

Van simulatie naar exploratie … autisme en leven

Een wat filosofischer tekst rond de vraag wat me staande heeft gehouden in mijn leven met autisme, van het gevoel van anders-zijn via een omslag in denken en doen naar  leven naar autistisch gelukkig zijn.

Autisme glASShelder uitgelegd …

Een leesverslag van het boek Autisme glASShelder uitgelegd / Miriam Perrone (Cyclus, 2017). Het merendeel van het boek gaat over wat autisme is, wat je als lezer precies kan doen in de omgang met (mensen met) autisme, en wat de sterktes van mensen met autisme (kunnen) zijn. Tussenin gaat Miriam Perrone in op de vraag of iedereen een beetje autistisch is en of er nu meer autisme bestaat dan vroeger.

Van een andere planeet: autisme van binnen uit

Een leesverslag van Van een andere planeet: autisme van binnenuit van Dominique Dumortier (Houtekiet, 2002)

Het geluid van brekend glas … memorabele momenten

In elk leven zijn er memorabele momenten, die zo’n indruk op je hebben gemaakt dat ze je bijblijven. Elke derde van de maand wil ik uit mijn leven zo’n memorabel moment beschrijven. Deze keer gaat het over het moment van de maand waarop ik naar de glasbol trek met een bonte verzameling gebruikt glas, en me uitleef in het werpen ervan in de bol.

Verdeeld tussen nu en later … gevoelens

Gevoelens … wat zijn ze en hoe beleven we ze? En hoe beleef ik ze zelf? Elke tweede van de maand probeer ik een gevoel te belichten. Deze keer gaat het over het verdeeld gevoel tussen nu en later, een stuk bewust van nu en een stuk bewust van later zonder dat aan anderen te kunnen laten weten.

De eerste schooldag … de eerste keer

Al is het al een hele tijd geleden, de eerste schooldag blijft, elk jaar opnieuw, een belangrijke dag in mijn leven. Al weet ik niet goed of het nu trauma of nostalgie is, het zit in elk geval diep verankerd in mezelf. Dat heeft wellicht ook te maken met mijn behoorlijk lange schoolloopbaan. Met 17 jaar kleuter tot secundair en 15 jaar hoger onderwijs (waaronder 202 examens) achter de rug, hebben zowel eerste als laatste schooldag (en die periode ertussen) veel impact gehad op mijn leven.  In deze blog probeer ik dan ook over mijn beleving ervan te schrijven.