September 2014

24 september 2014 – Enkele mythes over de hokjesgeest ontkracht

Een licht ironische tekst met als opzet enkele mythes rond het hokjesdenken in een ander licht te plaatsen. Niet alleen dat personen met autisme niet steeds hokjesdenkers zijn (evenmin andersom). Het artikel focust zich op vijf mythes: 1. Hokjesdenkers kunnen niet buiten hun hokje om denken. Mythe 2 is: Hokjesgeesten kunnen maar in één hokje wonen. Hokjesgeesten wonen evenmin allen in een vierkant hokje, mythe 3, en hokjesdenken is al zeker geen pathologische staat van de hersenen. Tot slot een laatste mythe: hokjesgeesten zouden slechts systematisch of stelselmatig denken. Uiteraard is niet alles aan de hokjesgeest positief, zoals tot in het absurde vereenvoudigen. De slechts mogelijke reactie tegenover hokjesdenken is anti-hokjesdenken, wat al eeuwenoud is. Het artikel sluit af met een oprechte steun aan mensen die open staan, voor allen, voor mensen met autisme en voor hokjesgeesten.

23 september 2014 – Niets aan te tonen 

Ik zou vooral niet willen dat mensen denken dat ik iets probeer aan te tonen. Want ik wil helemaal niets aantonen. Ik wil eenvoudigweg leven. Geen kwaad te veroorzaken behalve aan mezelf. Dat recht heb ik toch, niet? – Leo Tolstoy (Russische schrijver)

23 september 2014 – Ik beweeg dus ik ben

Eén van de meest ondergewaardeerde activiteiten in onze samenleving is volgens mij lichaamsbeweging. Er zijn heel wat plus – en enkele minpuntjes aan beweging. Beter slapen, rustiger zijn, meer kans op helder denken zijn er enkele van, al blijft dat natuurlijk erg individueel. In mijn bewegingsaanpak hanteer ik vier basisprincipes: discipline, leren, sterker worden en oefenen. Ik heb geluk gehad dat mijn ouders al vrij vroeg begonnen zijn met me te stimuleren om te bewegen en daarvoor hulp hebben gezocht. Dat was ook nodig, want door de sadistische turnleerkrachten op school liep ik een levenslang trauma aan lichaamsbeweging op. Het is pas twintig en meer jaren later dat ik weer een buitenmens werd. Groepssport met ingewikkelde regels die haast niemand volgt, is niets voor mij. Ik irriteer me vaak als ik ernaar kijk op televisie en commentatoren uit hun nek hoor lullen. Waar mijn interesse naartoe gaat, zijn individuele sporten, met beperkt competitief aspect. Of bewegen via allerlei apps en de wii-fit. Ik probeer ook elk kwartier even recht te staan en ‘s avonds voor het slapen een wandeling van meer dan een half uur te maken. Zolang het maar niet vervelend of een dwang wordt. Zolang ik maar niet in mijn stoel blijf zitten. Want zoals iedereen weet: the chair is a killer. De stoel wordt onze dood.

20 september 2014 – Onvermoed creatief en autistisch

Rika Ponnet (relatietherapeut en auteur van het boek ‘Blijf bij mij’) over de tentoonstelling ‘ik zie niet wat jij ziet’ in de rubriek ‘Het dilemma’ waarin ze deze kiest als een van de twee keuzes voor een expositie. Ze stelt zich vragen bij een te snel vooroordeel van mensen met autisme, en vergelijkt met het vooroordeel dat een boekhouder die saai of kleurloos zou zijn.

15 september 2014 – Genezen van het een of het ander

Genezen worden. Het is me wat. Zeker als het gaat om genezen worden van autisme. Spreek of schrijf erover, en je hebt zonder twijfel aandacht in de media. Misschien niet die media en/of de aandacht die je wenste, maar toch.
Genezen … dat zie ik als vooral gezien worden voor wie ik ben. Niet alleen als een medisch curiosum. Als mens, als zoon/dochter, als broer/zus. Als persoon met een anders-zijn dat mij soms parten speelt, problemen en beperkingen teweeg brengt en mogelijks een handicap.
Als mens met een eigen karakter, temperament, begaafdheid, communicatiestijl, ontwikkelingsprofiel. Een mens die zich buiten de wereld ervaart, niet per se behoefte heeft tot elke prijs daar ingetrokken te worden, omdat het zo zou horen.
Als mens die passies heeft, iets heel goed kan en iets veel minder kan. Niet het een of het ander, maar het een en het ander. Hoewel iets minder goed verstaanbaar en zichtbaar, maar verder net als anderen. Dat mis ik vaak. Te vaak.

12 september 2014 – Je kunt het willen maar wil je het ook kunnen?

Je kunt het wel willen, maar wil je het ook kunnen? De vraagsteller keek me vreemd aan. De psycholoog in opleiding dacht mij te confronteren. Of een bepaald antwoord uit te lokken. Waarop hij dan zou kunnen doorvragen. Hoewel ze niet origineel was, vond ik het een interessante vraag. Ik dacht daarbij aan wat mijn grootmoeder steeds zei. Dat ik moet oppassen met wat ik wil. Voor je het weet kan je het, en dan begint pas de ellende. Zeker in gebeden moest ik opletten. Pas op met wat je wenst.
Meestal zou ik mezelf niet durven toegewenst hebben wat ik nu kan. Niet gedurfd, omdat ik dacht dat ik het noodlot zou uitgedaagd hebben, de hybris over mezelf zou afgeroepen hebben, en getroffen worden door een bliksem.
Ik stel mezelf dus altijd de vraag of ik ook wil kunnen, met alles erop en eraan, als ik mezelf iets toewens. Jammer genoeg vaak te laat, en te weinig, maar zo is dat nu eenmaal.

10 september 2014Behoorlijk eng

“Het lastige aan autisme, vind ik, is dat ik nooit echt het verschil merk tussen wat ik zelf ervaar en wat iemand zonder autisme ervaart. Ik kan me niet voorstellen hoe het zou zijn niet autistisch te zijn. Er is maar één perspectief, en vanuit dat perspectief kan je niet opmaken of er iets scheelt, of er iets verkeerd is.

Andere mensen zeggen dat je het hebt. Je bent ongetwijfeld ook anders. Er is vast iets verkeerd met jezelf. Ze gaven je lang geleden dat etiket, en nu geven ze dat een naam. En er is niets dat je eraan kan doen. Het maakt niet uit wat je perceptie over jezelf is, het zijn uiteindelijk vooral anderen die je definiëren. Ik zou niet weten dat ik autistisch was als anderen me dat niet hadden verteld. Nog een geluk eigenlijk.

Dus is het niet wat ik denk dat belangrijk is, maar hoe ik denk en wat andere mensen over die denkwijze denken. Of ik er nu een hekel aan heb of niet, het maakt geen verschil. Je kan er niet van weglopen of ervoor vluchten. Je kan je er ook niet verstoppen, al kan je dat een tijdje proberen. Maar uiteindelijk ben je autistisch en er is niets aan te doen. Behoorlijk eng hé?” (Christopher, 18 jaar, persoon met autisme)

9 september 2014Als de kans op autisme even groot is als …

De kans op autisme na schade, voor de geboorte, aan het cerebellum of de kleine hersenen, is even groot als de kans op longkanker bij een roker – Samuel Wang (neurowetenschapper, Princeton University)

7 september 2014 – ‘Structuur brengt rust’

“Op een vrije dag kun je veel plannen zonder dat er iets echt moet. Als je op het einde van de rit maar de helft gedaan hebt, ben je ontevreden. Structuur brengt rust.” – Ignace Glorieux, socioloog aan de Vrije Universiteit Brussel (De Morgen, 6 september 2014)

5 september 2014 – In de zomerkamer op de middag

Castle 20/1 – In de zomerkamer van hotel The Royal Duck staat elke dag een vaas met zomerse bloemen. Elke kamer heeft een eigen thema. En een nummer, kwestie van praktisch te blijven. In de kamers met seizoenen als thema staat er elke dag een vaas met gepaste bloemen. Om even welk seizoen het is. Steeds op een sokkel van zwart marmer, voor het ellendig brede raam. Dit zicht krijg je rond de middag op een nazomerdag. Als het felle licht en de hitte van een te mooie dag door het raam naar binnen gulpt en men enkel achter de vaas kan schuilen. – Gemaakt met Paper 53

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s