Het nieuwe jaar roept een dubbel gevoel op, met de belofte van structuur en de druk van verandering. Voor één effectieve benadering van voornemens is het essentieel om zelfkennis als basis te nemen. In plaats van alles aan wilskracht te koppelen, richt men zich op inzicht en persoonlijke groei, geïnspireerd door universele verlangens.
In 2025 bracht mijn schrijven over autisme me naar plaatsen waar ik niet verwachtte te komen. In het zeventiende jaar als blogger maak ik de balans op van een turbulent 2025. De gastblog van een ‘autistische’ AI-presentatrice en analyses van de online autismegemeenschap legden pijnlijke blinde vlekken bloot, zoals de dominantie van bepaalde influencers en het gebrek aan aandacht voor autistische mensen met meer diversere ondersteuningsnoden. In 2025 pleitte ik voor autisme noch louter als een medisch defect, noch enkel als een sociale identiteit, maar als een complexe verstrengeling van beperkingen en mogelijkheden. Ik verzette me ook tegen de simplificatie van social media en omarmt nuance en traagheid. Mijn blog blijft een ruimte voor moeilijke vragen zonder makkelijke antwoorden.
In 2025 wisselt de discussie over autisme van een medisch label tot een complex debat over identiteit en sociale verantwoordelijkheid. Belangrijke thema’s zijn onder meer de ongelijkheid in diagnostiek, de mythe van één autisme, de rol van AI, genderkwesties, inclusie, en de balans tussen ondersteuning en zelfidentiteit. De toekomst vraagt om erkenning van diversiteit.
Een recente studie bevestigt dat autistische volwassenen hun leven vaak ervaren als een uitputtende act. Terwijl sociale acceptatie belangrijk is, kunnen de uitdagingen van autisme niet enkel worden toegeschreven aan stigma. De unieke cognitieve belastingen en de biologische realiteit van autisme vereisen zowel erkenning als praktische ondersteuning, niet alleen maatschappijkritiek en veranderingen in de samenleving.
In een recent nummer van Linda wordt de onzichtbaarheid van autistische vrouwen belicht. Hun jarenlang leren maskeren om ‘normaal’ te lijken leidt tot mentale klachten en late diagnoses. De serie benadrukt de noodzaak van herkenning en begrip, met aandacht voor manieren waarop vrouwen hun leven aanpassen om te functioneren. Ik schrijf erover vanuit het perspectief van een autistische man, zonder mij te vereenzelvigen met het label mannelijkheid.
In een tijd van labels ervaren mensen met autisme uiteenlopende gevoelens over diagnoses. Tijdens het Festival van de Gelijkheid benadrukt vlogger Stijn van InclusieAmbassade het belang van het herschrijven van de betekenis van het label. Hij interviewt drie panelleden met elk een eigen invalshoek over labeling. Ze raden aan om verschillen en overeenkomsten te verkennen en het label te gebruiken als brug naar begrip in plaats van een obstakel.
Labels zoals autisme en andere classificaties bevinden zich volgens mij in een spanningsveld tussen opluchting en beperking, tussen toegangspoort en hokje. Ik ervaar labels noch als held noch als vijand,… Read more Labels als kompas: over labeling zoals ik het nu zie … autisme en beeldvorming →
In dit artikel beschrijf ik hoe de ‘Instagram-isering’ van autisme de belangrijke nuance en context verdrijven in hun zoektocht naar snelle impact. Deze cultuur bevordert simplistische waarheden en versterkt vooroordelen, terwijl complexiteit en diepgang onopgemerkt blijven. Voor echte kennis over autisme is aandacht voor het volledige verhaal essentieel, weg van oppervlakkige formats.
Tistje 