Dit boek, geschreven door prof. dr. Hilde Geurts, belicht de uitdagingen van ouderen met autisme. Het onderstreept de noodzaak van kennis en begrip voor deze groep, die vaak over het hoofd wordt gezien. Geurts biedt wetenschappelijke inzichten, maar benadrukt ook de complexiteit van hun ervaringen en de tekortkomingen in huidige zorgsystemen. Deze blog is een persoonlijk leesverslag van het boek, geschreven door een 50-plusser.
Een persoonlijk leesverslag van Elisabeth Lucie Baeten’s non-fictieroman “Er is niks”, dat verhaalt over haar jarenlange medische strijd met onbegrepen klachten en de diagnose autisme. Het boek belicht de pijn van niet-herkenning, verlies en de kloof tussen uiterlijk en innerlijk leven, maar ook waar ze wel enigszins tot rust komt.
In dit leesverslag bespreek ik het boek ‘Vliegen met autisme’ dat een praktische gids is voor autistische reizigers en hun omgeving, met aandacht voor voorbereiding, assistentie en het omgaan met prikkels op luchthavens. Het benadrukt de noodzaak van aanpassingen, maar toont ook de uitdagingen in de praktijk aan. Het biedt waardevolle hulpmiddelen en inzichten voor een aangenamere vliegervaring.
Niels Springveld’s “Autisme. Een biografie” biedt een uitgebreide geschiedenis van het begrip autisme, van de introductie door Eugen Bleuler tot de huidige neurodiversiteitsbeweging. Het boek combineert persoonlijke verhalen met historisch onderzoek en belicht de evolutie van diagnoses en behandelingen in Nederland. Het is een waardevol boek voor autistische lezers en professionals.
Maaike Helmer, gediagnosticeerd met autisme op tweeënveertigjarige leeftijd, reflecteert in haar autobiografie op haar leven. Ze verkent hoe een diagnose haar helpt de impact van jarenlang maskeren, sociale misverstanden en vermoeidheid te begrijpen. Het boek biedt herkenning voor laat gediagnostiseerde vrouwen en pleit voor nuance in de discussie over autisme.
“Waarom normaal niet werkt” van Dietrich Moerman en Daphné De Troch bekritiseert de traditionele werkstructuren in de kenniseconomie en pleit voor neurodiversiteit. Het boek legt een grote verantwoordelijkheid bij managers voor inclusie, maar genereert ook een ‘advocacy tax’ voor neurodivergente werknemers. Het mist vooral realistische oplossingen en verdoezelt complexe inclusie-uitdagingen.
Robert Chapman’s “Empire of Normality” onderzoekt neurodiversiteit binnen een kapitalistisch systeem, waarbij ‘normale’ mentale gezondheid als een statistische constructie wordt gezien. Het boek levert waardevolle maatschappelijke kritiek, maar biedt weinig praktische oplossingen voor de uitdagingen waarmee neurodivergente individuen geconfronteerd worden in hun dagelijks leven. Het blijft een theoretische discussie zonder directe toepasbaarheid.
Nobody Nowhere van Donna Williams, gepubliceerd in 1992, is een autobiografie van een autistische vrouw die haar leven beschrijft zonder de filter van anderen. Het boek onthult zowel de uitdagingen van autisme als de trauma’s van haar jeugd. Het blijft relevant door de lens van hedendaagse neurodiversiteitsbewegingen, maar mist bredere maatschappelijke context.
Tistje 