In deze blog ga ik in op een opinieartikel in De Standaard naar aanleiding van wereldautismedag, van een socioloog. De discussie over cultuur en sociale regels benadrukt dat expliciete afspraken niet slecht zijn, maar noodzakelijk voor rechtvaardigheid, vooral voor autistische en andere neurodivergente personen. Terwijl sommigen nostalgisch terugkijken naar impliciete normen, ervaren anderen, zoals ik als autistisch persoon, die als schadelijk. Duidelijke, concrete gedragsregels bieden juist veiligheid en erkenning voor eerder gemarginaliseerde stemmen.
Autistische mensen van kleur vallen tussen wal en schip in een autismegemeenschap die nog steeds witte, westerse ervaringen en lichamen centraal stelt. In deze tekst ga ik dieper in op een recent onderzoek van een Vlaamse academische sociologe van de Universiteit Antwerpen die autistische mensen van kleur interviewde.
Autisme beïnvloedt niet alleen hoe mijn brein werkt, maar ook mijn hele wezen, lichaam en omgang met alles om me heen. Geluk komt voort uit situaties waarin ik mijn grenzen niet constant moet uitleggen. Het gaat om een zoektocht naar neuroharmonie, waar mijn behoeften en die van mijn omgeving in balans zijn. Acceptatie is cyclisch en omgevingsfactoren zijn cruciaal voor mijn welzijn.
In deze blog over 1 april, gekend om aprilvissen of onverwachte grapjes in de zin van onbetrouwbare informatie, vergelijk ik mijn leven met een voortdurende onzekerheid, vol sociale nuances en misverstanden. Duidelijkheid beschouw ik als essentieel voor begrip en communicatie, terwijl ik daarnaast het belang van humor en directe interactie benadruk.
In dit artikel bespreek ik de studie van Bellon-Harn en collega’s (maart 2026) dat onderzoekt hoe autistische volwassenen hun communicatie op Instagram beschrijven. Hoewel thema’s als misverstanden en het belang van verschillende communicatiestijlen naar voren komen, staat de methodologie ter discussie. Ik bespreek hoe misleidend het is om hashtags te beschouwen als vanzelfsprekend van autistische personen (en van welke autistische groepen dan).
Rust is voor mij een essentiële basis voor functioneren, die niet gelijkstaat aan niets doen of luiheid. Het verschil tussen rust en ontspanning is voor mij belangrijk; echte rust biedt ruimte voor uitdaging, maar zonder begin. Het creëren van voorspelbaarheid en het respecteren van persoonlijke behoeften zijn voor mij belangrijk voor herstel en welzijn. Rust is een recht, geen beloning.
Wereld Autisme Dag genereert jaarlijks veel aandacht en solidariteit, maar zelf ervaar ik toch vooral leegte en oppervlakkigheid. Zichtbaarheid leidt volgens mij niet automatisch tot erkenning. Echte verandering vraagt begrip en concrete maatregelen voor autistische mensen, met de nadruk op wat autistische mensen zijn (en hun noden) en niet enkel op hun economische of maatschappelijke voordelen.
Niels Springveld’s “Autisme. Een biografie” biedt een uitgebreide geschiedenis van het begrip autisme, van de introductie door Eugen Bleuler tot de huidige neurodiversiteitsbeweging. Het boek combineert persoonlijke verhalen met historisch onderzoek en belicht de evolutie van diagnoses en behandelingen in Nederland. Het is een waardevol boek voor autistische lezers en professionals.
Tistje 