Vrije tijd is voor mij vaak geen rustpunt, maar een complexe inspanning die ik ervaar als topsport. Er is een voortdurende strijd tussen mijn zin om mee te doen en de noodzaak om mijn beperkte energie te bewaken. Onzichtbare drempels zoals drukte, fel licht en sociale verwachtingen maken spontaniteit onmogelijk; elke stap vraagt om planning en mentale voorbereiding.
Om deelname haalbaar te maken, heb ik vooraf duidelijke informatie nodig, zoals plattegronden en foto’s. Dit geeft me de veiligheid om scenario’s in te schatten. Ook digitale activiteiten bieden uitkomst, omdat ik daar zelf de regie heb over prikkels. Soms vind ik rust op onverwachte plekken, zoals een begraafplaats of een winkel net na openingstijd, waar ik simpelweg mezelf kan zijn.
Echte toegankelijkheid zit voor mij in begrip: accepteren dat ik een koptelefoon draag of eerder vertrek. Wanneer de omgeving meedenkt met rustige uren en heldere communicatie, wordt vrije tijd voor mij minder een uitputtingsslag en eindelijk een kans om echt te landen.
In deze blog bespreek ik een grootschalig Nederlands onderzoek onder 1.315 autistische volwassenen dat onthult dat effectieve ondersteuning vaak ontstaat uit individuele gesprekken met hulpverleners en praktische hulp bij dagelijks functioneren. Psycho-educatie, begeleiding bij werk en groepstherapie worden minder gewaardeerd. De resultaten benadrukken de noodzaak van maatwerk en aandacht voor de unieke behoeften van elke cliënt.
In dit artikel deel ik manieren om stress en prikkels te verminderen. Ik benadruk het belang van voorbereiding en overzicht in tijd, ruimte, geld en relaties. Door prioriteit te geven aan voorspelbaarheid en open communicatie, probeer ik een veilige omgeving te maken. Voor mij helpt een focus op welbevinden om stress te verlichten.
Onlangs las ik een artikel over de Dual Mind Theorie (DMT) van Derek en Caly Mickelson die een (nieuwe?) kijk op autisme biedt, waarbij de focus ligt op hoe informatie wordt verwerkt in het brein. Terwijl autistische personen moeite hebben met automatische, snelle verwerking, vereisen ze handmatige focus op details. De theorie erkent zowel de uitdagingen als de unieke waarnemingen van autisten, maar kan de emotionele impact en frustratie van hun ervaringen niet volledig vangen. Ik formuleer enkele bedenkingen.
In deze nieuwe reeks van interviews met AI, een eerste interview met Perplexity, waarin ik de invloed van AI-systemen op de autistische gemeenschap verken. De nadruk ligt op hoe AI kennis en taal beïnvloedt, inclusief vooringenomenheid en terminologie.
Neurocomplexiteit, bedacht door Lindsey Mackereth, biedt een nieuw perspectief op autisme door overlap in kenmerken te benadrukken. Dit begrip erkent dat autistische ervaringen niet volledig gedekt worden door traditionele diagnoses. In deze blog ga ik ook in op de kritieken dat het individualistisch is en hogere intelligentie benadrukt, waardoor minder steunbehoevende autisten opnieuw in de schaduw staan. Inclusiviteit en diversiteit binnen de autismegemeenschap zijn cruciaal voor de effectiviteit ervan.
In deze blog bespreek ik een artikel dat onlangs verscheen in het tijdschrift Scientific American over de Autism Symptom Dimensions Questionnaire (ASDQ), die 39 kenmerken gebruikt om autisme te categoriseren en zo een alternatief wil bieden voor het autismespectrum en de DSM-5TR. Hoewel dit een poging is om de diversiteit van autisme te erkennen, mist het volgens mij de diepere, persoonlijke context van ervaringen. In deze blog pleit ik dan ook voor een balans tussen medische feiten en maatschappelijke acceptatie, en benadruk ik de noodzaak van praktisch inleven en afstemmen.
In deze blog schrijf ik een recensie over Patience, een serie die Patience Evans volgt, een autistische politiearchivaris met een scherp oog voor detail. Terwijl ze helpt bij moordonderzoeken, worstelt ze met overprikkeling, sociale verwachtingen en een starre werkomgeving. De serie combineert misdaad met een persoonlijke zoektocht naar balans, erkenning en functioneren in een wereld die niet op haar maat gemaakt is.
Tistje 