In dit artikel, naar aanleiding van een artikel in De Standaard over de vraag of je je autisme onthult op de werkvloer, ga ik in op deze uitdaging en pleit ik voor een omgevingsanalyse in plaats van een kosten-batenbenadering. Ik benadruk dat een diagnose niet automatisch leidt tot begrip of aanpassingen en moedig individuen aan om hun informatie alleen te delen in ondersteunende omgevingen.
In het dagelijks leven zijn er veel ongeschreven sociale regels die vaak pas zichtbaar worden wanneer ze worden overtreden. Voor autistische personen kunnen deze verontrustend zijn. Ik deel in deze blog tien verwarrende normen, zoals veranderende verwachtingen en indirecte communicatie, en benadruk dat elk conflict over deze onzichtbare spelregels mij waardevolle lessen biedt over verwachtingen en sociale dynamiek.
AI-chatbots zijn voor veel autistische mensen een handig hulpmiddel: voorspelbaar, altijd beschikbaar en zonder oordeel. Maar ze zijn geen vervanging voor echte verbinding of goede hulpverlening. Dit artikel bekijkt nuchter en genuanceerd waarvoor we AI gebruiken, welke antwoorden we terugkrijgen, welke chatbot bij welke taak past, en wat de populariteit van deze technologie zegt over onze samenleving.
In deze blog bespreek ik het proefschrift van Alvin van Asselt over hoe autistische mensen omgaan met stress en sociale pijn, waarbij ik ook enkele bedenkingen heb, en tien dingen die ik heb meegenomen uit het proefschrift aan het einde van mijn bespreking zet.
In deze blog zet ik 10 schijnbaar ‘onschuldige’ alledaagse zinnen op een rijtje, die meer pijn doen dan je denkt. Veelvuldig gehoord troostende uitspraken blijken vaak kwetsend te zijn omdat ze de onzichtbare inspanning van autistische mensen negeren. Deze uitspraken ontmoedigen begrip en steun. Echte ondersteuning begint met luisteren en erkennen van de unieke ervaringen en behoeften van deze individuen in plaats van het verminderen van hun gevoelens tot algemene opmerkingen.
Ik sta niet graag op foto’s. Ik las wel de thesis van Maia K. Huddleston, die onderzoekt fotografie van autistische mensen. Ze pleit ervoor dat deze individuen niet alleen voorwerp van studie zijn, maar ook een verhaal en identiteit hebben en ook het recht hebben niet gefotografeerd te worden of foto’s te verscheuren. Huddleston benadrukt respect en toestemming tijdens fotosessies, en bekritiseert schadelijke opvattingen over autisme, waarbij ze pleit voor bewustzijn over hun menselijke waardigheid.
Ik beantwoord in deze blog de vraag “hoe kan ik een autistische persoon helpen diens autisme te accepteren?” die ik vaak krijg, zowel van buitenstaanders als van betrokkenen. Suggesties die ik dan geef zijn het respecteren van grenzen, het bieden van ruimte voor verwerking, en het vermijden van stereotypen. Ook vind ik het belangrijk om een duidelijke, ondersteunende omgeving te zijn die begrip en verbinding bevordert voor een betere levenskwaliteit.
Onlangs tijdens een workshop over autisme kreeg ik de vraag of je kan vermijden of je gereduceerd wordt tot je autismediagnose? In deze blog stel ik dat het belangrijk is om niet enkel te worden gezien als “autistisch”, maar als een compleet individu met eigen kenmerken en waarden. Bewuste keuzes van de samenleving, omgeving en het individu zijn cruciaal om te voorkomen dat de diagnose het hele verhaal over iemand wordt.
Tistje 