Dit artikel gaat over hoe autisme, mannelijkheid en goed leven elkaar kruisen in mijn dagelijks leven. Leven als autistische man betekent het onder ogen zien van maatschappelijke verwachtingen rondom mannelijkheid. Mijn autisme beïnvloedt hoe ik werk, voel en communiceer. Ik leer mijn gevoeligheid en andere prioriteiten te omarmen in plaats van te voldoen aan traditionele normen. Goed leven houdt nu in dat ik authentiek ben en ruimte schep voor mijn eigen vorm van mannelijkheid.
Jarenlang gold het als een ongeschreven regel: autisme is een conditie die voornamelijk jongens en mannen betreft. De statistische verhouding van vier jongens op één meisje leek in steen gebeiteld. Een baanbrekend onderzoek, gepubliceerd in The BMJ (2026), waarin 2,7 miljoen levensverhalen werden geanalyseerd, lijkt dit beeld te verbrijzelen. Toch noopt het onderzoek volgens sommige lezers tot nuance.
Zelfcompassie houdt in jezelf met vriendelijkheid en begrip te benaderen, vooral tijdens momenten van falen. Autistische mensen hebben vaak een sterke innerlijke criticus door negatieve ervaringen en internalisatie van kritiek. Dit kan leiden tot depressieve klachten. Er zijn strategieën ontwikkeld om zelfcompassie op een autisme-vriendelijke manier te bevorderen.
In deze tekst over Valentijn deel ik mijn ervaringen met liefde en Valentijnsdag samen met Roos, mijn autistische vrouw. Onze romantiek draait om begrip, voorspelbaarheid en gezamenlijke afspraken in plaats van clichés. Echte intimiteit ontstaat uit kleine momenten en eerlijke communicatie, waarbij we liever onze eigen regels volgen dan de maatschappelijke verwachtingen.
Mjin blog Tistje.com viert zijn achttienjarig bestaan en biedt een uitgebreide verzameling teksten over autisme, relaties en meer. Het begon als een manier om met schrijversblok om te gaan, maar groeide uit tot een platform voor ervaringen en reflecties. Het richt zich op de interactie tussen individuen en hun omgeving, en daagt de gevestigde opvattingen rondom autisme uit.
In het verhaal van Lieze beschrijft ze haar dagelijks leven als autistische vrouw met GI-problemen. De constante angst voor ongemak en ongemakkelijke situaties leidt tot het vermijden van sociale activiteiten en een beperkte levenskwaliteit. Ze verlangt naar begrip en tijd van artsen om hun ervaringen te delen.
De nieuwe Barbie met autisme genereert wereldwijd discussie. Voor sommige kinderen, zoals Mikko, biedt ze herkenning en zichtbaarheid. Critici wijzen echter op stereotypering en het risico dat diverse ervaringen binnen het autisme niet worden weerspiegeld. De pop opent belangrijke gesprekken over inclusie en marketing, maar blijft een onderwerp van debat.
In deze blog beschrijf ik mijn ongemakkelijke omgang met complimenten, die ik vaak als stressvol ervaar in plaats van als bevestiging. Rationele en emotionele reacties staan tegenover elkaar. Specifieke, schriftelijke feedback en daden die vertrouwen uitstralen, verkies ik boven vage complimenten. Het artikel pleit voor vertrekken vanuit de persoon aan wie je complimenten geeft en een verandering in de complimentencultuur.
Tistje 