Onlangs tijdens een workshop over autisme kreeg ik de vraag of je kan vermijden of je gereduceerd wordt tot je autismediagnose? In deze blog stel ik dat het belangrijk is om niet enkel te worden gezien als “autistisch”, maar als een compleet individu met eigen kenmerken en waarden. Bewuste keuzes van de samenleving, omgeving en het individu zijn cruciaal om te voorkomen dat de diagnose het hele verhaal over iemand wordt.
Het leek wel zomer, toch was het pas eind mij. Toen ik de woorden op de radio hoorde, en daarna de muziek, dacht itk terug aan herinneringen in mijn leven. Elk nummer in de jukebox in mijn hoofd roept emoties en beelden op. Ik ga in op de betekenis van het liedje van Rob De Nijs en Peter Maffay, en heb het over mijn voorkeur voor de lente en de herfst, eerder dan de zomer.
Had een eerdere/vroege diagnose een verschil gemaakt, is een vraag die ik vaak krijg. Het ontvangen van een autismediagnose kan zowel invloed hebben op de zelfperceptie en contacten met anderen. Een vroege diagnose zou meer begrip en ondersteuning kunnen bieden, maar verandert niet de unieke ervaringen en waarnemingen van de persoon. De impact hangt sterk af van hoe de omgeving de diagnose interpreteert en ontvangt (als ze die al erkent, vanzelfsprekend).
In dit artikel belicht ik tien stille onderwerpen waar autistische volwassenen vaak over zwijgen, zoals seksualiteit, zelfzorg en financiën. Ik ga in op de schaamte die deze thema’s omgeeft en hoe stigma en gebrek aan onderzoek deze ervaringen verdoezelen. Ik stel voor om open gesprekken te voeren om erkenning en ondersteuning te bevorderen.
Ik schrijf in deze blog over koester dingen, mijn zacht verzet tegen ontspullen: versleten mokken, mails en boeken als ankers in de tijd, die mij helpen mezelf niet kwijt te raken.
In deze blog vertrek ik van de vraag van een grootmoeder van een autistische kleinzoon die me vroeg of alle autistische mensen moreel puur en inherent goed zijn. Volgens mij heb ik als autistische mens dezelfde morele capaciteiten als anderen, hoewel onterecht lijkt dat ik een grotere focus heb op eerlijkheid en rechtvaardigheid, terwijl dat eerder te maken heeft mijn onbuigzaamheid. Tot slot vind ik dat autistische mensen acceptatie verdienen als menselijke individuen met alles erop en eraan, zonder morele verheffing en compenserende projectie.
Al jaren lees ik regelmatig academische artikels, onder andere over autisme. In dit artikel schrijf ik over hoe ik het abstract, de samenvatting die vaak voorafgaat aan het eigenlijke artikel ervaar.
De verhalen van elf autistische mensen in deze blog tonen de diversiteit in hun ervaringen en taalgebruik. Hoewel hun manieren van communiceren variëren van eenvoudig tot complex, delen ze gemeenschappelijke thema’s zoals prikkelverwerking, behoefte aan structuur en de impact van hun omgeving. Elke stem biedt inzicht in wat autisme echt betekent.
Tistje 