In dit artikel hekel ik de uitdrukking ‘een lans breken’. In een wereld vol verdeeldheid en brokken is geen ridderlijke strijdlust nodig, maar zorgzaamheid en verbinding. Betrokkenheid toon je niet door zaken stuk te maken of oorlogstaal te bezigen, maar door kwetsbaarheid te erkennen en te koesteren wat heel moet blijven.
In deze blog schrijf ik over de e-mail van de oprichter van de datingapp Atypiklove, die vraagt om een link naar hun artikel over autisme in dating. Ik waardeer het advies, maar benadruk dat het artikel vooral slim reclame is, wat de menselijke kwetsbaarheid omzet in een marketingtruc. Echte verbinding gaat om duidelijke behoeften, niet zozeer over diagnoses.
Mirjam Groen’s boek “De autismekloof” onderzoekt de lange onzichtbaarheid van autistische vrouwen. Ze deelt haar ontdekking van autisme op latere leeftijd en belicht het probleem van ‘hoogmaskeren’. Groen verbindt persoonlijke verhalen met wetenschappelijke inzichten, en pleit voor beter begrip van autisme in de vrouwelijke context, terwijl ze belangrijke vragen rond trauma aansnijdt.
In deze blog beschrijf ik de uitdagingen van communicatie en dagelijkse activiteiten als ik worstel met overprikkeling, overbelasting en ontwrichting. Deze ervaringen vormen niet alleen obstakels, maar ook belangrijke aspecten van het dagelijks leven. Ik benadruk dat zichtbare prestaties vaak niet de moeite en inspanning weerspiegelen die nodig zijn om te functioneren.
Psychiater Jim van Os stelt in zijn boek dat diagnoses slechts afspraken zijn en dat psychisch lijden geen ziekte is. Hij bekritiseert de geestelijke gezondheidszorg en heeft een eenzijdig beeld van autisme en diagnostiek. Het boek biedt weliswaar inzichten, maar mist onderbouwing en diepgaande voorbeelden. Autisme komt eruit als een toestand die voorbijgaat.
Sofi d’Ailleurs, die op 35-jarige leeftijd gediagnostiseerd werd met autisme, deelt haar ervaring in een boek en interview. Haar verhaal benadrukt de uitdagingen van werk, maatschappelijke verwachtingen en de energie die nodig is om sociaal te functioneren. Inclusie vereist begrip van beide kanten en erkenning van de unieke moeilijkheden van autisten.
In deze blog schrijf ik over waarom ik vaak nee zegt tegen uitnodigingen om na te praten op café. Het is niet alleen moeilijk om te communiceren in rumoerige omgevingen, maar ik ben niet goed in zwetsen. In plaats daarvan verkies ik alternatieven waar betekenisvolle gesprekken kunnen plaatsvinden, wat niet wordt begrepen door anderen. Dit leidt soms tot misverstanden in vriendschappen.
Wat maakt een leven goed als je autistisch bent? Ik bespreek in dit artikel een recent Zweeds onderzoek dat laat zien wat er precies goed en foutloopt over hoe onderzoek omgaat met deze onderzoeksvraag.