Onlangs las ik een artikel over de Dual Mind Theorie (DMT) van Derek en Caly Mickelson die een (nieuwe?) kijk op autisme biedt, waarbij de focus ligt op hoe informatie wordt verwerkt in het brein. Terwijl autistische personen moeite hebben met automatische, snelle verwerking, vereisen ze handmatige focus op details. De theorie erkent zowel de uitdagingen als de unieke waarnemingen van autisten, maar kan de emotionele impact en frustratie van hun ervaringen niet volledig vangen. Ik formuleer enkele bedenkingen.
In deze nieuwe reeks van interviews met AI, een eerste interview met Perplexity, waarin ik de invloed van AI-systemen op de autistische gemeenschap verken. De nadruk ligt op hoe AI kennis en taal beïnvloedt, inclusief vooringenomenheid en terminologie.
Neurocomplexiteit, bedacht door Lindsey Mackereth, biedt een nieuw perspectief op autisme door overlap in kenmerken te benadrukken. Dit begrip erkent dat autistische ervaringen niet volledig gedekt worden door traditionele diagnoses. In deze blog ga ik ook in op de kritieken dat het individualistisch is en hogere intelligentie benadrukt, waardoor minder steunbehoevende autisten opnieuw in de schaduw staan. Inclusiviteit en diversiteit binnen de autismegemeenschap zijn cruciaal voor de effectiviteit ervan.
In deze blog bespreek ik een artikel dat onlangs verscheen in het tijdschrift Scientific American over de Autism Symptom Dimensions Questionnaire (ASDQ), die 39 kenmerken gebruikt om autisme te categoriseren en zo een alternatief wil bieden voor het autismespectrum en de DSM-5TR. Hoewel dit een poging is om de diversiteit van autisme te erkennen, mist het volgens mij de diepere, persoonlijke context van ervaringen. In deze blog pleit ik dan ook voor een balans tussen medische feiten en maatschappelijke acceptatie, en benadruk ik de noodzaak van praktisch inleven en afstemmen.
In deze blog schrijf ik een recensie over Patience, een serie die Patience Evans volgt, een autistische politiearchivaris met een scherp oog voor detail. Terwijl ze helpt bij moordonderzoeken, worstelt ze met overprikkeling, sociale verwachtingen en een starre werkomgeving. De serie combineert misdaad met een persoonlijke zoektocht naar balans, erkenning en functioneren in een wereld die niet op haar maat gemaakt is.
In deze blog ga ik in op een opinieartikel in De Standaard naar aanleiding van wereldautismedag, van een socioloog. De discussie over cultuur en sociale regels benadrukt dat expliciete afspraken niet slecht zijn, maar noodzakelijk voor rechtvaardigheid, vooral voor autistische en andere neurodivergente personen. Terwijl sommigen nostalgisch terugkijken naar impliciete normen, ervaren anderen, zoals ik als autistisch persoon, die als schadelijk. Duidelijke, concrete gedragsregels bieden juist veiligheid en erkenning voor eerder gemarginaliseerde stemmen.
Autistische mensen van kleur vallen tussen wal en schip in een autismegemeenschap die nog steeds witte, westerse ervaringen en lichamen centraal stelt. In deze tekst ga ik dieper in op een recent onderzoek van een Vlaamse academische sociologe van de Universiteit Antwerpen die autistische mensen van kleur interviewde.
Autisme beïnvloedt niet alleen hoe mijn brein werkt, maar ook mijn hele wezen, lichaam en omgang met alles om me heen. Geluk komt voort uit situaties waarin ik mijn grenzen niet constant moet uitleggen. Het gaat om een zoektocht naar neuroharmonie, waar mijn behoeften en die van mijn omgeving in balans zijn. Acceptatie is cyclisch en omgevingsfactoren zijn cruciaal voor mijn welzijn.
Tistje 