In een video-interview deelt dr. Peter Vermeulen zijn leerervaringen uit veertig jaar autismezorg. Hij bespreekt de evolutie van ons begrip van autisme, de nood aan voorspelbaarheid, en pleit voor ‘neuroharmonie’. Vermeulen benadrukt dat zorg moet gebaseerd zijn op behoeften, niet op labels, en moedigt nieuwsgierigheid aan.
In deze blog gaat het over de complexe ervaring van intimiteit en seksualiteit bij autistische personen, die vaak onderbelicht blijven. Het pleit voor duidelijke communicatie en expliciete instemming. Er wordt gewaarschuwd tegen een mechanische benadering van intimiteit, en een nadruk gelegd op het belang van wederzijds respect en de persoonlijke ervaringen binnen de diverse autistische gemeenschap.
Het woord ‘complex’ krijg ik vaak als negatief ervaren label opgeplakt, terwijl het voor mij vaker een persoonlijke en unieke ervaring vertegenwoordigt. Sociale interacties, relaties en medische situaties worden vaak bemoeilijkt door onbegrip en een gebrek aan aanpassing. Ik heb leren omgaan met zijn ‘complexiteit’ en zoeken naar contexten waar die min of meer geaccepteerd wordt.
Een tekst vanuit een persoonlijke getuigenis over ervaringen als patiënt voor een groep bachelors in verpleegkunde.
Het verhaal over autisme en stress benadrukt vaak de rol van de omgeving, maar dit is te eenzijdig. Stress bij autistische mensen komt volgens mij ook voort uit interne factoren zoals informatieverwerking en veranderingen. Het is belangrijk om het verhaal te nuanceren en de noodzaak van individuele hulp en begrip voor autisme zelf niet te vergeten.
Ik bespreek hoe Jason Arday, de jongste autistische prof in Cambridge, autisme een plaats geeft in zijn memoires en aangeeft hoe doorzettingsvermogen en systeembarrières zijn leven (en vroege dood) bepalen. Ik combineer het met een kritische blik op de sterke ‘overwinnaarsmythe’ die doorheen zijn boek loopt.
Een studie uit 2026 onder autistische volwassenen toont aan dat werk de levens tevredenheid kan verhogen, maar niet per se leidt tot meer geluk of minder depressie. De kwaliteit van de werkplek, zoals communicatie en aanpassingen, blijkt cruciaal voor het welzijn. Een baan is geen garantie voor betere geestelijke gezondheid of meer inclusie.
Games kunnen helpen om autisme te begrijpen. In Amerika meten onderzoekers met een spel hoe het brein prikkels verwerkt. In Vlaanderen laten spellen zien hoe stressvol veel prikkels zijn. Maar een spel toont niet alles. Betrekken van verschillende mensen rond de opmaak en communicatie rond de game maken of kraken de uitkomst.