In deze blog beschrijf ik mijn ongemakkelijke omgang met complimenten, die ik vaak als stressvol ervaar in plaats van als bevestiging. Rationele en emotionele reacties staan tegenover elkaar. Specifieke, schriftelijke feedback en daden die vertrouwen uitstralen, verkies ik boven vage complimenten. Het artikel pleit voor vertrekken vanuit de persoon aan wie je complimenten geeft en een verandering in de complimentencultuur.
Een recente studie uit 2026 toont aan dat autistische werknemers extreem hoge stressniveaus ervaren door onvriendelijke werkomgevingen, niet door een gebrek aan veerkracht. De focus op individuele coping-strategieën negeert de systematische problemen die deze werknemers ondervinden. Werk en leef omgevingen moeten aangepast worden om talenten te laten bloeien in plaats van overleven.
Nieuw onderzoek van de Universiteit van Oxford toont aan dat autistische volwassenen vaker PTSS ontwikkelen, niet door meer trauma, maar door sterkere zelfkritiek en vervreemding. De interne verhalen die zij over hun ervaringen vormen, spelen een cruciale rol bij hun lijden. Validatie en gemeenschap zijn essentieel voor hun herstel.
Na het begin van een nieuwe periode ervaar ik interne strubbelingen tussen de druk van buitenaf en de behoefte om in eigen tempo te starten. Ik reflecteer op mijn cyclische levensloop van bloei en herstel, benadrukken het belang van zelfkennis, en probeer slimmer om te gaan met energie door kleine stappen te zetten richting groei en zelfbehoud.
Het nieuwe jaar roept een dubbel gevoel op, met de belofte van structuur en de druk van verandering. Voor één effectieve benadering van voornemens is het essentieel om zelfkennis als basis te nemen. In plaats van alles aan wilskracht te koppelen, richt men zich op inzicht en persoonlijke groei, geïnspireerd door universele verlangens.
In 2025 bracht mijn schrijven over autisme me naar plaatsen waar ik niet verwachtte te komen. In het zeventiende jaar als blogger maak ik de balans op van een turbulent 2025. De gastblog van een ‘autistische’ AI-presentatrice en analyses van de online autismegemeenschap legden pijnlijke blinde vlekken bloot, zoals de dominantie van bepaalde influencers en het gebrek aan aandacht voor autistische mensen met meer diversere ondersteuningsnoden. In 2025 pleitte ik voor autisme noch louter als een medisch defect, noch enkel als een sociale identiteit, maar als een complexe verstrengeling van beperkingen en mogelijkheden. Ik verzette me ook tegen de simplificatie van social media en omarmt nuance en traagheid. Mijn blog blijft een ruimte voor moeilijke vragen zonder makkelijke antwoorden.
In 2025 wisselt de discussie over autisme van een medisch label tot een complex debat over identiteit en sociale verantwoordelijkheid. Belangrijke thema’s zijn onder meer de ongelijkheid in diagnostiek, de mythe van één autisme, de rol van AI, genderkwesties, inclusie, en de balans tussen ondersteuning en zelfidentiteit. De toekomst vraagt om erkenning van diversiteit.
Een recente studie bevestigt dat autistische volwassenen hun leven vaak ervaren als een uitputtende act. Terwijl sociale acceptatie belangrijk is, kunnen de uitdagingen van autisme niet enkel worden toegeschreven aan stigma. De unieke cognitieve belastingen en de biologische realiteit van autisme vereisen zowel erkenning als praktische ondersteuning, niet alleen maatschappijkritiek en veranderingen in de samenleving.
Tistje 