In deze blog pleit ik ervoor dat teksten over autisme niet alleen moeten focussen op maatschappelijke kritiek, maar ook op persoonlijke ervaringen en unieke belevingen van autistische mensen. Er is volgens mij behoefte aan verhalen die verbinden, zonder moraal of uitleg, die de diversiteit binnen de autistische gemeenschap weerspiegelen en de schoonheid van hun ervaringen erkennen.
Nerveusheid is een veelvoorkomend menselijk gevoel dat zowel lichamelijk als mentaal van aard is. Voor mij verwijst het naar situaties die onduidelijk en onvoorspelbaar zijn als belangrijkste triggers. Nerveusheid onthult kwetsbaarheden en de verlangens naar helderheid, voorspelbaarheid en betrokkenheid in sociale interacties.
Een onderzoek naar fruitvoorkeuren onder autistische personen onthult dat de banaan het populairste fruit is, dankzij zijn voorspelbare textuur en gemak. De keuze blijkt niet alleen sensorisch, maar ook praktisch en cultureel. Veel respondenten benadrukken dat voorkeuren niet uitsluitend voortkomen uit autisme; simpelweg, soms is een banaan gewoon een banaan.
Greta J. Bradman, een autistische auteur, verkent in “What Matters to You” de impact van waarden op het leven. Ze pleit voor keuzes die authentiek zijn en in lijn met persoonlijke waarden, in plaats van externe verwachtingen. Haar ervaringen benadrukken dat betekenisvolle keuzes essentieel zijn voor zelfontplooiing en welzijn.
Een recent onderzoek toont aan dat autistische mensen zich met elkaar prettiger voelen, maar de conclusies zijn onterecht en simplistisch. Het experiment meet vooral eerste indrukken en sociale veiligheid, niet ‘rapport’ of diepgaande connecties. De resultaten zijn beïnvloed door de veronderstellingen van onderzoekers en gebrek aan significante data ondermijnt de claim dat autisten beter mee kunnen omgaan in homogene groepen.
In “Unmasking for Life” onderzoekt Devon Price hoe maskeren en ontmaskeren impact hebben op persoonlijke identiteit, vooral voor autistische mensen. Hij biedt vijf vaardigheden aan voor authentiek leven maar negeert de nuances van onveiligheid en privileges. Het boek inspireert, maar mist een realistische benadering en erkenning van de uitdagingen die velen ervaren.
In de trein merk ik een vrouw die alleen zit en wiegt, wat herkenning oproept. Terwijl gedachten over autisme en zorgen voor anderen opkomen, blijf ik stil. De vrouw laat een onverwachte indruk achter. Het moment roept vragen op over begrip en de onzichtbare verhalen van anderen.
In deze blog ga ik in op een gesprek dat ik onlangs had met een vrouw die, net als velen daarvoor, verontschuldigend de zin uitspraak “in onze tijd kenden we geen autisme”.
Tistje 