Het inspirerend verhaal van Stijn, een autistische man die in De Standaard zijn groeiproces en zelfontwikkeling beschrijft dat begon toen hij op zijn zestiende zijn autismediagnose kreeg. Aansluitend een reactie op het artikel dat ik gemaild kreeg van Sarah, die benadrukt dat autistische mensen ook actief op zoek gaan naar sociale evenementen, en dat het belang van uiteenlopende noden en behoeften van autistische mensen niet onderschat mag worden.
Leesverslag van het boek ‘lifehacks voor vrouwen’
Een reflectie op het (te) vaak gegeven advies om in de natuur te zijn om me beter in mijn vel te voelen en in het bijzonder om de gunstige effecten op mijn autisme.
Hoewel ik positieve effecten erken, vind ik dat er heel veel verschillende factoren zijn die bepalen of in de natuur zijn wel zo positief is, en vind ik het jammer de natuur zo ‘nuttig’ zou moeten zijn.
Theo heeft moeite met regen en vraagt me wat ik doe als het regent. Hij vind dat zijn autisme zijn last met regen nog verergert. Zelf heb ik er iets minder last van, en in deze blog doe ik enkele suggesties wat hij zou kunnen doen.
De kans om een bord langs de autosnelweg te krijgen is een uitgesproken gelegenheid om na te denken over wat ik zou kunnen tonen dat staat voor mijn identiteit, interesses en creativiteit.
In deze blog bespreek ik een stelling over autistische zelfidentificatie:Voorstanders van zelfidentificatie bij autisme benadrukken het belang van persoonlijk inzicht en de uitdagingen van een late diagnose. Het omarmen van een autistische identiteit kan leiden tot zelfacceptatie en verbinding met de gemeenschap, wat het welzijn en de maatschappelijke acceptatie bevordert. Tegenstanders benadrukken daarentegen de noodzaak van professionele beoordeling om nauwkeurigheid te waarborgen, stigma te verminderen en toegang te krijgen tot essentiële ondersteuningsdiensten en programma’s.
“Waarover ik wil praten” is een informatief boek geschreven door Pete Wharmby, een Britse ex-leraar met autisme. Het gaat dieper in op de complexe wereld van autisme en benadrukt het belang van speciale interesses en manieren om ermee om te gaan. Hoewel het waardevolle inzichten biedt, ontbreekt wetenschappelijke onderbouwing en richt het zich herhaaldelijk op de persoonlijke ervaringen van de auteur. Het boek kan minder toegankelijk zijn voor niet-Britse mensen met autisme die minder vergelijkbare kenmerken hebben
Een recent onderzoek van een Brits onderzoeksteam ging over het herkennen van gezichten door volwassenen met autisme. Ze gebruikten een vragenlijst, de PI20, en een test genaamd de Cambridge Face Memory Test. De uitkomsten waren verschillend. Sommige mensen deden het heel goed, anderen hadden het moeilijk. Er is kritiek op het gebruik van zelfrapportage en dat niet iedereen hetzelfde is. De beperkte focus van de studie zorgt voor zorgen over onjuistheden en stereotypen.
Tistje 