Tony is autistisch en is zich naar eigen zeggen pas bewust geworden van zijn autisme na zijn diagnose op zijn 31ste.
Toch heeft hij zich altijd wel anders gevoeld en geworsteld met sociale omgang en zintuiglijke prikkels. In deze blog vertelt hij zijn verhaal.
Arjan, een vijfenvijftigjarige man, reflecteert op zijn leven als autist, worstelend met sociale interacties zonder een masker of script. Zijn eerlijkheid leidde tot persoonlijk en professioneel falen, ondanks zijn analytische vaardigheden. Hij pleit voor een samenleving die authenticiteit waardeert in plaats van te verwachten dat iedereen zich aanpast aan ongeschreven regels en sociale scripts.
Sander deelt zijn herstelverhaal na een diagnose van autisme, waardoor hij eindelijk begrijpt waarom hij zich anders voelde. Na jaren van frustraties en miscommunicaties leert hij zijn directe communicatiestijl te accepteren als een kracht. Door zijn ervaringen te delen, biedt hij hoop en herkenning aan anderen en benadrukt hij de waarde van zelfacceptatie.
Warre ontdekte op 38-jarige leeftijd zijn autisme, wat hem een nieuw perspectief op zichzelf gaf. Hij beschrijft hoe hij liefde en relaties ervaart, vooral met zijn partner Lise, die ook autistisch is. Hun relatie is gebaseerd op eerlijkheid en voorspelbaarheid, waarbij ze elkaar volledig accepteren en steun bieden in een complexe wereld.
Rita ontving als grootmoeder haar autisme-diagnose, reflecteert op haar levenservaringen. Na jaren van proberen ‘mee te draaien’, vond ze eindelijk een thuis in zichzelf. Haar relatie met haar kleindochter is gebaseerd op stille connectie, wat haar een gevoel van mildheid geeft voor zichzelf en anderen.
Louise, 36, ontdekte op 31-jarige leeftijd haar autisme. Vroeger voelde ze zich een ‘lastig meisje’, maar de diagnose gaf haar inzicht in haar ervaringen. Ze ziet haar autisme als iets dat onzichtbare botsingen veroorzaakt met de wereld. Het is volgens haar niet meteen een probleem om op te lossen, maar een unieke manier van zijn die vraagt om acceptatie en begrip.
Jeanne, een vrouw met autisme, voelt zich als een buitenstaander in de moderne wereld van 2025. Ze schrijf dat haar ervaringen van synesthesie en historische herinneringen haar kalmte bieden en verbinding met het verleden. Terwijl ze haar verleden herbeleeft, vindt ze rust in een tijd waarin haar anders-zijn als heilig werd beschouwd.
Inge, een autistische vrouw, reflecteert op haar begrip van vrijheid en haar ervaringen in een wereld die haar niet altijd begrijpt. Door pijnlijke lessen leert ze dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Ze zoekt naar authenticiteit en verbinding, en vindt kracht in haar kwetsbaarheid. Ze is vastberaden om zichzelf te zijn.
Tistje 