‘Wat zou je veranderen aan de moderne maatschappij?’ … autisme en samenleving
Een paar antwoorden op de vraag ‘wat zou je veranderen aan de moderne maatschappij?’, hoewel ik zelf niet zo gek ben op veranderingen.
Een paar antwoorden op de vraag ‘wat zou je veranderen aan de moderne maatschappij?’, hoewel ik zelf niet zo gek ben op veranderingen.
Leesverslag van “The Autistic Survival Guide to Therapy” van Steph Jones, een autistische therapeute, een toegankelijk geschreven Engelstalig boek dat zich richt op de uitdagingen, noden en ervaringen van autistische personen, voornamelijk volwassenen, die op zoek gaan naar of in zee gaan met een therapeut, autismecoach of andere hulpverlener. Dit boek biedt niet alleen belangrijke kennis over hoe een goede therapie/therapeut te kiezen (en een traumatiserende therapeut te herkennen), maar fungeert ook als een baken van herkenning en validatie voor velen die zowel positieve als negatieve ervaringen hebben met therapeuten.
Over wat me dwars zit, in de eerste plaats gerelateerd aan autisme, verder de boosheid van anderen, en de onvoorspelbaarheid ervan.
De filosoof Bouke de Vries pleit in een recent artikel voor neuro-neutraliteit om de uitdagingen aan te pakken waarmee neurodivergente mensen, zoals autistische personen, te maken hebben. Hij stelt praktische maatregelen voor, zoals aanpassingen op de werkplek, verbeterde bewegwijzering en het ontmoedigen van schadelijke therapieën. Er zijn volgens mij praktische en ethische bezwaren, aangezien universele oplossingen mogelijk niet aan alle behoeften van neurodivergente personen voldoen, en sommige maatregelen onbedoelde negatieve gevolgen kunnen hebben.
Inclusief onderwijs wordt steeds belangrijker volgens Sylvia Stuurman, auteur van “De Kanarie in de Schoolbanken.” Ze benadrukt de noodzaak en voordelen van autisme-inclusief onderwijs, en biedt concrete richtlijnen voor docenten. Hoewel theoretisch, biedt het boek waardevolle inzichten voor academici en onderwijsprofessionals, al kan het voor sommige lezers te theoretisch aanvoelen.
In vroegere tijden schreef ik veel brieven. Nu voelt het schrijven van mijn verhaal aan als gênant, uit angst voor analyse van mijn handschrift. Toch wil ik het opnieuw proberen, in de hoop u te inspireren tot correspondentie. Bij deze dus een brief.
Matteo, een autistische lezer, vraagt om tips om volwassener over te komen. Dat is lastig, omdat volwassenheid cultureel, economisch, historisch en geografisch bepaald is. Adviezen die ik zelf krijg verwijzen naar zelfstandigheid, netheid, doelgerichte communicatie, sociale vaardigheden ontwikkelen en grenzen stellen.
Vlak voor de ingang van de plaatselijke supermarkt vraagt een man me om een muntje. Voor een winkelwagentje. In deze blog beschrijf ik wat ik doe.