“Waarover ik wil praten” is een informatief boek geschreven door Pete Wharmby, een Britse ex-leraar met autisme. Het gaat dieper in op de complexe wereld van autisme en benadrukt het belang van speciale interesses en manieren om ermee om te gaan. Hoewel het waardevolle inzichten biedt, ontbreekt wetenschappelijke onderbouwing en richt het zich herhaaldelijk op de persoonlijke ervaringen van de auteur. Het boek kan minder toegankelijk zijn voor niet-Britse mensen met autisme die minder vergelijkbare kenmerken hebben
In deze blog bespreek ik een stelling over autistische zelfidentificatie:Voorstanders van zelfidentificatie bij autisme benadrukken het belang van persoonlijk inzicht en de uitdagingen van een late diagnose. Het omarmen van een autistische identiteit kan leiden tot zelfacceptatie en verbinding met de gemeenschap, wat het welzijn en de maatschappelijke acceptatie bevordert. Tegenstanders benadrukken daarentegen de noodzaak van professionele beoordeling om nauwkeurigheid te waarborgen, stigma te verminderen en toegang te krijgen tot essentiële ondersteuningsdiensten en programma’s.
Een recent onderzoek van een Brits onderzoeksteam ging over het herkennen van gezichten door volwassenen met autisme. Ze gebruikten een vragenlijst, de PI20, en een test genaamd de Cambridge Face Memory Test. De uitkomsten waren verschillend. Sommige mensen deden het heel goed, anderen hadden het moeilijk. Er is kritiek op het gebruik van zelfrapportage en dat niet iedereen hetzelfde is. De beperkte focus van de studie zorgt voor zorgen over onjuistheden en stereotypen.
Een stukje rond de dagelijkse schrijfopdracht, dit keer over welke vakken ik heb gestudeerd. Tijdens mijn studie heb ik mij gericht op het begrijpen van het bedrijfsleven, het ondernemerspad van mijn ouders gevolgd en mij verdiept in het lezen en organiseren van kennis. Later heb ik sociale studies gevolgd, waarbij ik over gedachten en emoties leerde, waarmee ik me losmaakte van de traditionele discussies over autisme. Mijn huidige focus ligt op ouder worden, het levenseinde, menselijk gedrag en maatschappelijk begrip, een levenslange missie.
In deze blog een kort stukje naar aanleiding van de dagelijkse schrijfopdracht. In mijn dagelijks leven ervaar ik ‘spelen’ als het ontdekken van een unieke wereld te midden van chaos. Het betekent het verkennen van interesses, leren van nieuwe dingen en rust vinden in herhaling. Voor mij is spelen geen kinderachtige bezigheid, maar een essentieel onderdeel van zelfzorg en overlevingsstrategie.
Het nieuwe jaar heeft een golf van januaristress met zich meegebracht. Net als ik, hebben mensen vaak moeite om terug te keren naar hun normale dagelijkse bezigheden en aan de verwachtingen van de samenleving te voldoen. Net zoals anderen sta ik onder druk, maar dan minder om mee te draaien in de samenleving, eerder om op mijn manier te presteren en doelen te halen.
Mijn blog begint in 2024 met een benadering van nieuwjaarsresoluties met een genuanceerde blik, als inspiratiebronnen in plaats van starre doelen. Prioriteit ligt bij mij bij haalbare gezondheidsdoelen, dankbaarheid in het dagelijks leven en leren van andermans ervaringen. De nadruk ligt op geleidelijke vooruitgang en flexibiliteit voor persoonlijke groei.
Een pleidooi voor het actief betrekken van autistische gasten bij praktische taken op evenementen, zoals het maken van foto’s, het aankondigen van gasten of helpen met klusjes. Daarbij benadruk ik het belang van het overwegen van individuele voorkeuren en het bieden van zinvolle betrokkenheid, puttend uit mijn eigen ervaringen.
Tistje 