Vijf (iets langere) artikels over wetenschappelijk onderzoek die al verschenen zijn in tien lijnen en iets vereenvoudigd tot de essentie. Over autisme en schakelen, waarom autistische volwassen vaak extra risico lopen slachtoffer te worden van geweld, waarom werk zowel positief als schadelijk kan zijn, over een gesprek over het verschil tussen autistische en andere mensen, en of een smartwatch helpt om stress laten dalen of eerder te doen stijgen.
Zes (korte) antwoorden op zes vaak gestelde vragen via mijn blogmail of via sociale media, vanuit mijn eigen perspectief.
Persoonlijke reactie op de beeldvorming over autisme rond de schietpartij vorige week in Rotterdam met een analyse van wat er geschreven is aangevuld met eigen reflectie.
Bespreking van mijn lezing van het wetenschappelijke artikel “I live in extremes’: A qualitative investigation of Autistic adults’ experiences of inertial rest and motion” (september, 2023) met enkele persoonlijke aanvullingen
Karlie, (enthousiaste) lezeres van deze blog vraagt me of ze, nu ze haar diagnose heeft ontvangen, ook meteen psychiatrisch patiënt is en of ze daardoor rechten zal verliezen, zoals haar omgeving haar duidelijk heeft gemaakt. Ik probeer vanuit mijn eigen ervaringen en begrensd hierop te antwoorden.
Tijdens gastlessen krijg ik af en toe de vraag ‘waarover had je vroeger liever wat eerder of wat meer informatie gekregen’? Ook in contacten met verkopers en dienstverleners krijg ik wel eens de vraag ‘of er iets is waar ik meer informatie over wil?’. Die twee vragen zijn natuurlijk heel anders bedoeld, maar telkens moet ik me inhouden om er niet te diep op in te gaan. Zeker die laatste vraag is vooral ‘uit beleefdheid’ bedoeld, en weinig meer dan een retorische afsluiter. In deze blog probeer ik er genuanceerd op te antwoorden.
Op welke manieren geeft hard werk je voldoening? Geïnspireerd door de dagelijkse schrijfopdracht van Wordpress schrijf ik dit artikel over hoe ‘hard werk’ voldoening geeft .
Gianni stuurt me deze vraag : “Mijn vrouw Kim heeft de onaangename gewoonte om de eetgelegenheid te willen verlaten zodra het eten is opgediend. We eindigen dan in onze auto, waar we de restjes opeten. Ze doet dit omdat ze dan haar eigen ruimte heeft, kan doen wat ze wil, en zonder dat iemand meekijkt naar YouTube kan kijken of een boek kan lezen. Ik ben van mening dat auto’s er zijn om van punt A naar punt B te rijden, en niets anders. Het is al een concessie dat ik radio of muziek tolereer. Herken je iets hierin van jou en wat zou ik het beste doen?”
Tistje 