Nieuw onderzoek van de Universiteit van Oxford toont aan dat autistische volwassenen vaker PTSS ontwikkelen, niet door meer trauma, maar door sterkere zelfkritiek en vervreemding. De interne verhalen die zij over hun ervaringen vormen, spelen een cruciale rol bij hun lijden. Validatie en gemeenschap zijn essentieel voor hun herstel.
Na het begin van een nieuwe periode ervaar ik interne strubbelingen tussen de druk van buitenaf en de behoefte om in eigen tempo te starten. Ik reflecteer op mijn cyclische levensloop van bloei en herstel, benadrukken het belang van zelfkennis, en probeer slimmer om te gaan met energie door kleine stappen te zetten richting groei en zelfbehoud.
Het nieuwe jaar roept een dubbel gevoel op, met de belofte van structuur en de druk van verandering. Voor één effectieve benadering van voornemens is het essentieel om zelfkennis als basis te nemen. In plaats van alles aan wilskracht te koppelen, richt men zich op inzicht en persoonlijke groei, geïnspireerd door universele verlangens.
In 2025 bracht mijn schrijven over autisme me naar plaatsen waar ik niet verwachtte te komen. In het zeventiende jaar als blogger maak ik de balans op van een turbulent 2025. De gastblog van een ‘autistische’ AI-presentatrice en analyses van de online autismegemeenschap legden pijnlijke blinde vlekken bloot, zoals de dominantie van bepaalde influencers en het gebrek aan aandacht voor autistische mensen met meer diversere ondersteuningsnoden. In 2025 pleitte ik voor autisme noch louter als een medisch defect, noch enkel als een sociale identiteit, maar als een complexe verstrengeling van beperkingen en mogelijkheden. Ik verzette me ook tegen de simplificatie van social media en omarmt nuance en traagheid. Mijn blog blijft een ruimte voor moeilijke vragen zonder makkelijke antwoorden.
In 2025 wisselt de discussie over autisme van een medisch label tot een complex debat over identiteit en sociale verantwoordelijkheid. Belangrijke thema’s zijn onder meer de ongelijkheid in diagnostiek, de mythe van één autisme, de rol van AI, genderkwesties, inclusie, en de balans tussen ondersteuning en zelfidentiteit. De toekomst vraagt om erkenning van diversiteit.
In een recent nummer van Linda wordt de onzichtbaarheid van autistische vrouwen belicht. Hun jarenlang leren maskeren om ‘normaal’ te lijken leidt tot mentale klachten en late diagnoses. De serie benadrukt de noodzaak van herkenning en begrip, met aandacht voor manieren waarop vrouwen hun leven aanpassen om te functioneren. Ik schrijf erover vanuit het perspectief van een autistische man, zonder mij te vereenzelvigen met het label mannelijkheid.
Labels zoals autisme en andere classificaties bevinden zich volgens mij in een spanningsveld tussen opluchting en beperking, tussen toegangspoort en hokje. Ik ervaar labels noch als held noch als vijand,… Read more Labels als kompas: over labeling zoals ik het nu zie … autisme en beeldvorming →
Biologe Kat Van der Poorten stelde tijdens haar lezing aan de KU Leuven een confronterende vraag: “Ben ik zoals Hitler?” Ze bekritiseerde de geneeskundige en ethische implicaties van het postuum diagnosticeren van historische tirannen, zoals Hitler, op basis van DNA. Dit fenomeen leidt tot een gevaarlijke simplificatie van complexe gedragingen en een ontkenning van morele verantwoordelijkheid.
Tistje 