Rust is voor mij een essentiële basis voor functioneren, die niet gelijkstaat aan niets doen of luiheid. Het verschil tussen rust en ontspanning is voor mij belangrijk; echte rust biedt ruimte voor uitdaging, maar zonder begin. Het creëren van voorspelbaarheid en het respecteren van persoonlijke behoeften zijn voor mij belangrijk voor herstel en welzijn. Rust is een recht, geen beloning.
Wereld Autisme Dag genereert jaarlijks veel aandacht en solidariteit, maar zelf ervaar ik toch vooral leegte en oppervlakkigheid. Zichtbaarheid leidt volgens mij niet automatisch tot erkenning. Echte verandering vraagt begrip en concrete maatregelen voor autistische mensen, met de nadruk op wat autistische mensen zijn (en hun noden) en niet enkel op hun economische of maatschappelijke voordelen.
Niels Springveld’s “Autisme. Een biografie” biedt een uitgebreide geschiedenis van het begrip autisme, van de introductie door Eugen Bleuler tot de huidige neurodiversiteitsbeweging. Het boek combineert persoonlijke verhalen met historisch onderzoek en belicht de evolutie van diagnoses en behandelingen in Nederland. Het is een waardevol boek voor autistische lezers en professionals.
Op zondagmiddag ervaar ik een tussengevoel, tussen weekend en werkweek. Ik heb al een tijdje last van weekendangst en mijn routines helpen voor houvast. Ondanks de drukte en prikkels voel ikj ook momenten van dankbaarheid. Wandelingen met zijn partner bieden hem rust, maar onverwachte ontmoetingen onderweg kunnen wel eens belastend zijn.
In dit artikel ga ik in op de kritiek op de idee dat autistische mensen een sterker rechtvaardigheidsgevoel zouden hebben. Ik haal aan dat dit een complex fenomeen vereenvoudigt tot een exclusief kenmerk. Het rechtvaardigheidsgevoel is volgens mij eerder een gevolg van logica, trauma en biologische reacties dan van morele superioriteit.
Maaike Helmer, gediagnosticeerd met autisme op tweeënveertigjarige leeftijd, reflecteert in haar autobiografie op haar leven. Ze verkent hoe een diagnose haar helpt de impact van jarenlang maskeren, sociale misverstanden en vermoeidheid te begrijpen. Het boek biedt herkenning voor laat gediagnostiseerde vrouwen en pleit voor nuance in de discussie over autisme.
Vera, een autistische vrouw vertelt over haar leven en de ervaring van haar autisme, dat ze op haar vierendertigste gediagnosticeerd kreeg. Ondanks de worstelingen met sociale interacties en gevoelens van afwijkendheid, vond ze erkenning in haar diagnose. Creatieve uitlaatkleppen zoals schrijven en schilderen hielpen haar om haar intensiteit en emoties vorm te geven, wat leidde tot een dieper begrip van zichzelf en een nieuw evenwicht in haar leven.
Hoe leg je autisme uit aan iemand die geen zin heeft in theorie of er nog niets van weet? Bijvoorbeeld met een metafoor: Autisme is als sangria in een bowl punch: het geeft alles in jouw smaak, maar jij bent altijd meer dan je autisme, met je eigen kom, fruit en manier van proeven. In die sangria zit ook hoe jouw brein de wereld leest: welke patronen het ziet, welke dingen het verwacht en hoe het reageert als iets anders loopt dan gedacht. Tegelijk is het slechts een metafoor, dus niet zaligmakend.
Tistje 