In deze blog bespreek ik een recent onderzoek naar autistische relaties dat toont hoe het contact tussen autistische mensen niet automatisch leidt tot betere communicatie of minder misverstanden. Hoewel sommige interacties soms en in beperkte situaties als gemakkelijker worden ervaren, blijven ze uitdagend en uitputtend. Tegelijk blijven compatibiliteit en gedeelde interesses cruciaal voor succesvolle relaties, ongeacht diagnoses.
De eerste indruk die ik aan mensen wil geven, hangt natuurlijk ook af van welke mensen ik ontmoet, maar hoedanook geeft zo’n indruk volgens mij een verkeerde voorstelling van wie ik ben. Niettemin probeer ik enkele eigenschappen van die eerste druk na te streven, en het besef dat er hoedanook misvattingen kunnen blijven ontstaan.
In deze blog beschrijf ik kort 10 dilemma’s uit mijn dagelijks leven, op vlak van sociale evenementen, vergaderingen, openbaar vervoer, sociaal wonen, …
Bespreking van een onderzoeksartikel van de Amerikaanse University of California die autistische volwassenen (18-35) bevroeg over wat hen gelukkig en ongelukkig maakt. Met ter afsluiting enkele persoonlijke kritieken
‘In mijn omgeving kom ik veel in contact met autistische mensen’ schrijft Petra mij. ‘Ik merk dat zij voor alles en nog wat angstig zijn. Jammer genoeg is het moeilijk met hen te spreken over hun angsten, of in het algemeen te communiceren met hen. Ik vroeg me af of jij mij zou kunnen zeggen wat nu de typische angsten van autistische mensen, volwassenen in het bijzonder, zouden kunnen zijn.’ Ik probeer genuanceerd op deze vraag te antwoorden vanuit mijn eigen ervaringen met angst.
Dat autistische volwassenen ook eenzaamheid ervaren, is duidelijk, maar hoe het kan verlicht worden of verminderd, is minder onderzocht. Onlangs las ik een onderzoeksartikel uit maart 2022 en ik besloot het heel kort samen te vatten.
Tistje 