Vrije tijd is voor mij vaak geen rustpunt, maar een complexe inspanning die ik ervaar als topsport. Er is een voortdurende strijd tussen mijn zin om mee te doen en de noodzaak om mijn beperkte energie te bewaken. Onzichtbare drempels zoals drukte, fel licht en sociale verwachtingen maken spontaniteit onmogelijk; elke stap vraagt om planning en mentale voorbereiding.
Om deelname haalbaar te maken, heb ik vooraf duidelijke informatie nodig, zoals plattegronden en foto’s. Dit geeft me de veiligheid om scenario’s in te schatten. Ook digitale activiteiten bieden uitkomst, omdat ik daar zelf de regie heb over prikkels. Soms vind ik rust op onverwachte plekken, zoals een begraafplaats of een winkel net na openingstijd, waar ik simpelweg mezelf kan zijn.
Echte toegankelijkheid zit voor mij in begrip: accepteren dat ik een koptelefoon draag of eerder vertrek. Wanneer de omgeving meedenkt met rustige uren en heldere communicatie, wordt vrije tijd voor mij minder een uitputtingsslag en eindelijk een kans om echt te landen.
Autisme beïnvloedt niet alleen hoe mijn brein werkt, maar ook mijn hele wezen, lichaam en omgang met alles om me heen. Geluk komt voort uit situaties waarin ik mijn grenzen niet constant moet uitleggen. Het gaat om een zoektocht naar neuroharmonie, waar mijn behoeften en die van mijn omgeving in balans zijn. Acceptatie is cyclisch en omgevingsfactoren zijn cruciaal voor mijn welzijn.
Iris, een 29-jarige autistische vrouw, beschrijft hoe liefde voor haar betekent dat er begrip is voor haar manier van zijn en voelen. Ze benadrukt het belang van duidelijke communicatie, veiligheid en bewustzijn van prikkels. Liefde is voor haar geen grootse gebaren, maar kleine, consistente acties die haar helpen zich gezien en geaccepteerd te voelen.
Anna, 44, leeft met autisme en beschrijft de dagelijkse strijd om balans. Ondanks een liefdevol gezin en werk, voelt ze zich vaak overprikkeld en uitgeput. Ze leert grenzen stellen met hulp, maar blijft het moeilijk vinden in een veeleisende wereld. Haar grootste verlangen is om simpelweg in stilte en rust te leven. Dit is haar verhaal.
Neurodiversiteit omvat natuurlijke variaties in neurologie binnen de menselijke populatie en benadrukt gelijkwaardigheid. Theoretici verschillen in de definitie van neurodiversiteit, maar velen accepteren autisme, ADHD, dyslexie en dyspraxie als neurodivergent. Sommigen, zoals Judy Singer en Harvey Blume, sluiten aandoeningen die medische ondersteuning vereisen uit. De discussie over de grenzen van neurodiversiteit gaat door.
Anna-Lee kan moeilijk ‘nee’ zeggen, wat haar overbelast. Ze vreest consequenties, vooral als autistische vrouw. In deze blog deel ik persoonlijke ervaringen en advies, zoals zelfzorg en goede communicatie. Ik adviseer klein te beginnen en steun te zoeken. Verder bied ik tips en benadrukt het recht om ‘nee’ te zeggen, vooral voor autistische mensen.
Een kort antwoord over vragen die men niet aan mij moet stellen, omdat er meestal geen antwoord op heb, of om andere redenen
Leesverslag van het Engelstalige boek “The Autistic Guide to Adventure”, een uitgebreide gids die buitenactiviteiten voor autistische jongeren en jongvolwassenen promoot. Terwijl het boek de sensorische en sociale uitdagingen aanpakt waarmee autistische mensen te maken kunnen krijgen, gebruikt de auteur praktisch advies, persoonlijke verhalen en specifieke beschrijvingen van activiteiten, waarbij ze eraan herinnert dat autisme mag worden gezien als een eigenschap, die unieke perspectieven en benaderingen biedt. Het boek richt zich ook op volwassenen die hun perspectieven willen verbreden en uiteindelijk beweren dat autisme geen belemmering vormt voor het genieten van een verscheidenheid aan buitenactiviteiten.
Tistje 