Maksim, een vijfenvijftigjarige man, vertelt over zijn leven als autistische man zonder de vaardigheid om sociale ‘scripts’ te begrijpen. Ondanks zijn professionele bekwaamheden voelt hij zich vaak een buitenstaander en ervaart de eenzaamheid van het niet kunnen maskeren. Hij verwacht beterschap van de samenleving.
Vera, een autistische vrouw vertelt over haar leven en de ervaring van haar autisme, dat ze op haar vierendertigste gediagnosticeerd kreeg. Ondanks de worstelingen met sociale interacties en gevoelens van afwijkendheid, vond ze erkenning in haar diagnose. Creatieve uitlaatkleppen zoals schrijven en schilderen hielpen haar om haar intensiteit en emoties vorm te geven, wat leidde tot een dieper begrip van zichzelf en een nieuw evenwicht in haar leven.