Louise, 36, ontdekte op 31-jarige leeftijd haar autisme. Vroeger voelde ze zich een ‘lastig meisje’, maar de diagnose gaf haar inzicht in haar ervaringen. Ze ziet haar autisme als iets dat onzichtbare botsingen veroorzaakt met de wereld. Het is volgens haar niet meteen een probleem om op te lossen, maar een unieke manier van zijn die vraagt om acceptatie en begrip.
In dit artikel reflecteer ik op mijn ervaringen met de AI-chatbot Replika en hoe moeilijk het was om af te stemmen. Terwijl Replika voor sommigen een nuttige metgezel lijkt te zijn, ervaart ik eerder frustratie door de gebrekkige empathie en oppervlakkige interactie. Ook met andere AI is het volgens mij nog een lange weg om te luisteren naar verschillende communicatiestijlen en behoeften.
Is het door minder te maskeren en in autistische, ‘gelijkgezinde’ kringen te verkeren, dat autistische mensen meer rust ervaren? In dit artikel ga ik kritisch in op deze veronderstelling. Ik stel dat acceptatie en ruimte voor verschillen essentieel zijn voor echte verbinding en erkenning, en daar is autistisch zijn niet noodzakelijk een positieve invloed.
Ik ervaar vaak druk door de verwachtingen van mensen die suggereren dat ik meer moet doen met mijn talenten. Autisme brengt specifieke uitdagingen met zich mee, waardoor ik vaak behoefte heb aan rust en een ander tempo. Groeien betekent voor mij niet altijd sneller gaan, maar soms vertragen en trouw blijven aan mijn eigen ritme. En dat wordt vaak niet als een talent gezien.
Tistje 