In dit artikel bespreek ik de studie van Bellon-Harn en collega’s (maart 2026) dat onderzoekt hoe autistische volwassenen hun communicatie op Instagram beschrijven. Hoewel thema’s als misverstanden en het belang van verschillende communicatiestijlen naar voren komen, staat de methodologie ter discussie. Ik bespreek hoe misleidend het is om hashtags te beschouwen als vanzelfsprekend van autistische personen (en van welke autistische groepen dan).
Uta Frith, een vooraanstaande autismeonderzoeker, stelt in Times Educational Supplement (TES) begin maart, dat het hedendaagse autismespectrum zijn betekenis verliest door toenemende inclusiviteit van diagnoses. Ze pleit voor erkenning van verschillende subgroepen en vraagt zich af of de term ‘autisme’ nog passend is. Haar kritische reflecties zijn van belang voor onderwijs en behandeling, maar stuiten op felle kritiek vanuit de autistische gemeenschap. In dit artikel ga ik dieper in op de inhoud en de ontvangst.
Autistische volwassenen met hypermobiel Ehlers-Danlos syndroom (hEDS) of hypermobiliteitsspectrumstoornis (HSD) ervaren een complexe samenhang van symptomen zoals vermoeidheid, pijn en overprikkeling. Een recente studie toont aan dat deze combinatie leidt tot slechtere lichamelijke en mentale gezondheid, en roept op tot een integrale benadering in de zorg.
Jarenlang gold het als een ongeschreven regel: autisme is een conditie die voornamelijk jongens en mannen betreft. De statistische verhouding van vier jongens op één meisje leek in steen gebeiteld. Een baanbrekend onderzoek, gepubliceerd in The BMJ (2026), waarin 2,7 miljoen levensverhalen werden geanalyseerd, lijkt dit beeld te verbrijzelen. Toch noopt het onderzoek volgens sommige lezers tot nuance.
Een recente studie uit 2026 toont aan dat autistische werknemers extreem hoge stressniveaus ervaren door onvriendelijke werkomgevingen, niet door een gebrek aan veerkracht. De focus op individuele coping-strategieën negeert de systematische problemen die deze werknemers ondervinden. Werk en leef omgevingen moeten aangepast worden om talenten te laten bloeien in plaats van overleven.
Nieuw onderzoek van de Universiteit van Oxford toont aan dat autistische volwassenen vaker PTSS ontwikkelen, niet door meer trauma, maar door sterkere zelfkritiek en vervreemding. De interne verhalen die zij over hun ervaringen vormen, spelen een cruciale rol bij hun lijden. Validatie en gemeenschap zijn essentieel voor hun herstel.
Een recente studie bevestigt dat autistische volwassenen hun leven vaak ervaren als een uitputtende act. Terwijl sociale acceptatie belangrijk is, kunnen de uitdagingen van autisme niet enkel worden toegeschreven aan stigma. De unieke cognitieve belastingen en de biologische realiteit van autisme vereisen zowel erkenning als praktische ondersteuning, niet alleen maatschappijkritiek en veranderingen in de samenleving.
Het nieuw Nederlands onderzoek van Meerman en collega’s benadrukt dat autistische jongvolwassenen ondersteund moeten worden om te bloeien, in plaats van hersteld te worden. Ze identificeren acht pijlers voor welzijn: autonomie, menselijk contact, gemoedsrust, persoonlijke ontwikkeling, gezondheid, plezier, werk, en zingeving. Ze gebruiken de capability-benadering die benadrukt het creëren van passende omstandigheden in plaats van focus op beperkingen.
Tistje 