Kristien Hens onderzoekt in een recent artikel de voortdurende debatten over genetica en de rol van het milieu, algemeen bekend als ‘nature’ versus ‘nurture’, in de ontwikkeling van persoonlijke kenmerken. Hens pleit voor een genuanceerder begrip, waarbij de wisselwerking tussen genen en omgeving wordt erkend in plaats van ze als afzonderlijke factoren te beschouwen. Aansluitend geef ik een paar bedenkingen.
De eerste indruk die ik aan mensen wil geven, hangt natuurlijk ook af van welke mensen ik ontmoet, maar hoedanook geeft zo’n indruk volgens mij een verkeerde voorstelling van wie ik ben. Niettemin probeer ik enkele eigenschappen van die eerste druk na te streven, en het besef dat er hoedanook misvattingen kunnen blijven ontstaan.
Wat favoriete mensen zijn, volgens mij, die vraag krijg ik wel eens, wat mijn favoriete mensen zijn, als toetje na het familiediner. Wat ik op zo’n heikele vraag antwoordt, lees je in deze blog.
Geven van geschenken en inleven in de ander om te weten wat die wenst, vind ik een uitdaging. Ik geef de voorkeur aan eenvoud en functionaliteit boven esthetiek en heb een hekel aan commercieel geïnspireerde gebruiken. In deze blog bespreek ik hoe ik cadeautjes geef en wat mij het meest plezier brengt.
Bespreking van het boek ‘Over honderd ziekten’ uit mei 2023 van Dirk Ruiter dat uitgebreid in gaat op ziekten van de afgelopen eeuw, waaronder een hoofdstuk over autisme als een mentale ziekte, vergelijkbaar met schizofrenie. De auteurs beschrijven een eerder twijfelachtig beeld van autisme. Met enkele persoonlijke kritische bedenkingen.
Over hoe december ervaren wordt, verschillend, door mezelf en door anderen om me heen, een maand van sociale (over)prikkeling, routinebreuken, maar ook magische momenten en ruimte voor wat in andere maanden vaak minder kan, vanuit mijn perspectief. Geenszins veralgemeenbaar.
Bespreking van Sue Fletcher-Watson’s editoriaal in het online Autism Magazine waarin ze de voordelen en de nadelen van een formele autismediagnose aanbrengt, en alternatieven suggereert, zoals zelfidentificatie en werken aan de destigmatisering en diversiteit rond autisme. Inclusief een persoonlijke reflectie over het artikel (dat volgens mij wat nuances mist)
Autistische advocaat Martin Whitehorn bespreekt zijn reis in het juridische vakgebied, waarbij hij het belang van open communicatie over zijn aandoening benadrukt, de waarde van inclusiviteit op de werkvloer, en het benutten van zijn unieke talenten ondanks maatschappelijke scepsis. Aansluitend enkele bedenkingen vanuit mijn eigen perspectief.
Tistje 