Ik krijg tijdens voordrachten of lezingen wel eens de vraag wat ik nu als mijn grootste probleem zie. Dat vind ik een moeilijke vraag. ‘Is je grootste probleem je autisme of de reacties van mensen om je heen, of van de maatschappij?’, vragen ze dan. Als ik kijk hoe mijn omgeving en de samenleving in mijn beleving reageert op mijn autisme zou je denken dat ik voluit ‘de reacties van mensen om me heen’ zou zeggen. Toch twijfel ik. In deze blog leg ik uit waarom.
Onlangs las ik in een artikel dat er tegenwoordig een ‘informatiestorm’ woedt als het gaat om informatie over autisme. Op basis daarvan schreef ik deze nederige reflectie over informatie rond autisme (o.a. na het verkrijgen van een diagnose) en waarom sommige mensen zich daar bedrogen bij voelen.
Een persoonlijke bespreking van het onderzoek van Hannah De Laet, Annabel D. Nijhof en Jan R. Wiersema over de voorkeur van autismeterminologie bij Nederlandstalige autistische mensen
Een reflectie over kwetsbaarheid en veranderende perspectieven op autistische kwetsbaarheid, geïnspireerd door het werk, o.a. het doctoraat, van dr. Gert-Jan Vanaken
Op een aantal Amerikaanse en Aziatische fora voor neurodivergente mensen ontstond onlangs een discussie over de liedjes die het best het kerngevoel en de identiteit van autistische personen weerspiegelen. Opvallend genoeg kwam het nummer ‘Solitary Shell’ van de progressieve metalband Dream Theater naar voren als het meest treffende liedje volgens de deelnemers aan de poll. Maar waarover gaat ‘Solitary Shell’ en waarom vindt net dit liedje wat resonantie binnen een bepaald deel van de autistische gemeenschap?
Recensie/leesverslag van het boek Afwijkend en toch zo gewoon van Sarah Morton, autistische auteur, Het boek dateert uit 2008 maar heeft recent een upgrade gekregen.
In een wereld die spontaan gedrag vaak als onbestaand of als een tegengestelde van autisme ziet, wil ik graag een ander licht werpen op spontaniteit. Hoewel sommige mensen, die mij lezen of mij (denken te) kennen in mijn persoonlijk leven, vinden dat spontaniteit zeldzaam is in mijn leven, heb ik op verschillende momenten net ervaren dat spontane acties deel uitmaken van wie ik ben. In deze blog ga ik daar op een persoonlijke manier op in.
Pieter stuurt een lange mail waarin hij zich schuldig voelt dat hij niet genoeg anticipeert om zijn man te helpen. Hij vraagt me hoe hij het beter kan anticiperen. Ik probeer genuanceerd, vanuit mijn eigen ervaringen te antwoorden.
Tistje 