Al jaren lees ik regelmatig academische artikels, onder andere over autisme. In dit artikel schrijf ik over hoe ik het abstract, de samenvatting die vaak voorafgaat aan het eigenlijke artikel ervaar.
Waar ik over tien jaar zal staan, zie ik niet concreet, maar vermoedelijk zal ik gegroeid zijn, nieuwe kansen hebben gegrepen, andere wegen ingeslagen zijn en nog steeds de edele kunst van het fouten maken beoefenen. Mijn fysieke en psychische gezondheid, huishoudbudget en het helpen van anderen zullen belangrijk zijn. Mijn toekomst is onzeker, net als die van anderen.
Elke vijftiende van de maand schrijf ik een stukje over de belangrijkste documenten, dus administratie, in mijn leven. Deze eerste keer schrijf ik over de belastingaangifte. Hoe ik ermee omga, wat sparen ermee heeft te maken en wat het volgens mij moeilijk maakt.
Fragment uit het boek ‘Asperkids’ van Jennifer O’Toole waar ze vertelt dat ze Temple Grandin in een televisieprogramma zag spreken over haar interesses, maar dat ze niet uit de woorden geraakte als het over iets abstracter ging, zoals geluk.
‘Stel dat ik een schilderij voor je zou willen/mogen maken, zou je dan speciale wensen hebben? Zou er iets of iemand moeten opstaan, heb je voorkeur voor een stijl of school, natuur of samenleving, een portret van mens of dier, van jezelf of iemand bijzonder?’ – het is een vraag die ik niet elke dag krijg, maar toch de moeite om er eens over na te denken en in deze blog er iets proberen over te schrijven.