Bijdragen over autisme, in combinatie met de subcategorieën
Het nieuwe jaar roept een dubbel gevoel op, met de belofte van structuur en de druk van verandering. Voor één effectieve benadering van voornemens is het essentieel om zelfkennis als basis te nemen. In plaats van alles aan wilskracht te koppelen, richt men zich op inzicht en persoonlijke groei, geïnspireerd door universele verlangens.
In 2025 bracht mijn schrijven over autisme me naar plaatsen waar ik niet verwachtte te komen. In het zeventiende jaar als blogger maak ik de balans op van een turbulent 2025. De gastblog van een ‘autistische’ AI-presentatrice en analyses van de online autismegemeenschap legden pijnlijke blinde vlekken bloot, zoals de dominantie van bepaalde influencers en het gebrek aan aandacht voor autistische mensen met meer diversere ondersteuningsnoden. In 2025 pleitte ik voor autisme noch louter als een medisch defect, noch enkel als een sociale identiteit, maar als een complexe verstrengeling van beperkingen en mogelijkheden. Ik verzette me ook tegen de simplificatie van social media en omarmt nuance en traagheid. Mijn blog blijft een ruimte voor moeilijke vragen zonder makkelijke antwoorden.
In 2025 wisselt de discussie over autisme van een medisch label tot een complex debat over identiteit en sociale verantwoordelijkheid. Belangrijke thema’s zijn onder meer de ongelijkheid in diagnostiek, de mythe van één autisme, de rol van AI, genderkwesties, inclusie, en de balans tussen ondersteuning en zelfidentiteit. De toekomst vraagt om erkenning van diversiteit.
In een recent nummer van Linda wordt de onzichtbaarheid van autistische vrouwen belicht. Hun jarenlang leren maskeren om ‘normaal’ te lijken leidt tot mentale klachten en late diagnoses. De serie benadrukt de noodzaak van herkenning en begrip, met aandacht voor manieren waarop vrouwen hun leven aanpassen om te functioneren. Ik schrijf erover vanuit het perspectief van een autistische man, zonder mij te vereenzelvigen met het label mannelijkheid.
Labels zoals autisme en andere classificaties bevinden zich volgens mij in een spanningsveld tussen opluchting en beperking, tussen toegangspoort en hokje. Ik ervaar labels noch als held noch als vijand,… Read more Labels als kompas: over labeling zoals ik het nu zie … autisme en beeldvorming →
Biologe Kat Van der Poorten stelde tijdens haar lezing aan de KU Leuven een confronterende vraag: “Ben ik zoals Hitler?” Ze bekritiseerde de geneeskundige en ethische implicaties van het postuum diagnosticeren van historische tirannen, zoals Hitler, op basis van DNA. Dit fenomeen leidt tot een gevaarlijke simplificatie van complexe gedragingen en een ontkenning van morele verantwoordelijkheid.
Elke, 45, ontdekte na haar autisme-diagnose op haar 40e dat ze jarenlang een façade had gedragen om geaccepteerd te worden. Door ‘unmasking’ leerde ze haar echte zelf te omarmen en pas na veel moeite kon ze professionele aanpassingen maken. Dit leidde tot meer innerlijke rust, maar ook verlies in relaties. Dit is haar verhaal.
In deze blog schrijf ik over mijn ervaringen met smart health trackers en wellness-apps vanuit het perspectief van een autistisch persoon. Deze technologieën interpreteren activiteiten en lichaamstoestand vaak verkeerd, wat leidt tot frustratie. Ik benadruk het belang van zelfbewustzijn en het luisteren naar eigen lichaamssignalen in plaats van afhankelijk te zijn van externe data.
Tistje 