Bedenk een bedrijfsconcept, is de schrijfopdracht waaruit deze blog voortkomt. Ik koos voor AutiLife, een innovatief bedrijf dat zich richt op het creëren van een inclusieve en ondersteunende omgeving voor autistische volwassenen. Het biedt individueel afgestemde carrièrepaden, inclusieve werkplaatsen, ondersteuning, sociale integratie, mentorschap, welzijnsprogramma’s en community-ondersteuning. Door uitdagingen aan te pakken, wil AutiLife de levenskwaliteit van autistische volwassenen verbeteren en een inclusieve cultuur bevorderen met focus op duurzaam leven.
In deze blog een overzicht van de tien belangrijkste uitdagingen en mogelijke oplossingen voor het integreren van autistische individuen in de beroepsbevolking volgens verschillende organisaties in België (Vlaanderen) en Nederland en hun ideeën over werk voor autistische mensen.
Een artikel op basis van de serie artikelen op website van Tony Attwood, bekend van zijn werk op het gebied van het Asperger-syndroom, waarin hij terugblikt op zijn 50-jarige carrière in autisme. Hij bespreekt de historische context van autisme, observaties van individuele reacties op autisme, gelijktijdig voorkomende aandoeningen en veranderingen in terminologie en diagnostische criteria. Attwoods recente focus ligt op het herkennen van autisme bij meisjes en vrouwen, omdat hun uiting van autisme verschilt en de diagnose kan worden uitgesteld. Hij identificeert vier aanpassingen van autistische individuen: introversie, extraversie, camouflage en compensatie. Daarnaast gaat hij in op het verband tussen autisme en angst, depressie, alexithymie en leerstoornissen. Attwood observeert ook de langetermijnvooruitzichten voor autistische personen, waarbij hij wijst op het potentieel voor verbetering en aanpassing naarmate ze ouder worden. Aansluitend geef ik enkele persoonlijke bedenkingen als autistische persoon.
In deze blog ga ik in op de vraag ‘Als ik kon zorgen dat iets niet was uitgevonden, wat zou dat zijn?’.
In deze blog bespreek ik het artikel “Autisme en neurobiologie: wat we (niet) weten’ van postdoctoraal onderzoeker Annabel D. Nijhof, met aanvullend enkele genuanceerd kritische bedenkingen vanuit mijn eigen perspectief.
In onze wereld van dooddoeners en schijnbare vanzelfsprekendheden ervaar ik tal van momenten waarop sociale signalen vaak niet zijn wat ze lijken, en grenzen flinterdun zijn. In deze blog ga ik in op de grens tussen vriendschappelijke glimlach en geflirt.
In dit stukje schrijf ik over mijn online communicatiestijl, met de nadruk op eerlijkheid, concreetheid en authenticiteit, mijn voorkeur voor schriftelijke communicatie boven video- en audiogesprekken, en mijn behoefte aan duidelijke, letterlijke communicatie op voorspelbare platformen, en individueel comfort.
Vroeger ervoer ik veel frustratie om ik van alles en nog wat verloor en niet meer terugvond. Tegenwoordig gebruik ik trackers en airtags. In bepaalde mate heeft dit geholpen, maar toch is mijn frustratie niet helemaal opgelost. In deze blog vertel ik waarom.
Tistje 