Een bespreking van een artikel van de Vlaamse filosoof Jo Bervoets die de opvatting kritisch bespreekt dat men autistisch geboren moet zijn. Hij stelt dat deze denkwijze beperkingen oplegt en pleit voor een middenweg: we zijn geboren met autistische eigenschappen, maar onze ervaringen vormen hoe we ons ontwikkelen. Heling, niet herstel, is essentieel in deze reis. Ik bespreek dit kritisch en voeg eraan toe dat ik autistisch geboren ben maar neurodivergent geworden.
Maaike Helmer, gediagnosticeerd met autisme op tweeënveertigjarige leeftijd, reflecteert in haar autobiografie op haar leven. Ze verkent hoe een diagnose haar helpt de impact van jarenlang maskeren, sociale misverstanden en vermoeidheid te begrijpen. Het boek biedt herkenning voor laat gediagnostiseerde vrouwen en pleit voor nuance in de discussie over autisme.
Dit artikel gaat over hoe autisme, mannelijkheid en goed leven elkaar kruisen in mijn dagelijks leven. Leven als autistische man betekent het onder ogen zien van maatschappelijke verwachtingen rondom mannelijkheid. Mijn autisme beïnvloedt hoe ik werk, voel en communiceer. Ik leer mijn gevoeligheid en andere prioriteiten te omarmen in plaats van te voldoen aan traditionele normen. Goed leven houdt nu in dat ik authentiek ben en ruimte schep voor mijn eigen vorm van mannelijkheid.
In een tijd van labels ervaren mensen met autisme uiteenlopende gevoelens over diagnoses. Tijdens het Festival van de Gelijkheid benadrukt vlogger Stijn van InclusieAmbassade het belang van het herschrijven van de betekenis van het label. Hij interviewt drie panelleden met elk een eigen invalshoek over labeling. Ze raden aan om verschillen en overeenkomsten te verkennen en het label te gebruiken als brug naar begrip in plaats van een obstakel.
Elke, 45, ontdekte na haar autisme-diagnose op haar 40e dat ze jarenlang een façade had gedragen om geaccepteerd te worden. Door ‘unmasking’ leerde ze haar echte zelf te omarmen en pas na veel moeite kon ze professionele aanpassingen maken. Dit leidde tot meer innerlijke rust, maar ook verlies in relaties. Dit is haar verhaal.
Professionals die op fora discussiëren over diagnose-shoppen, ‘gestolen eer’ en de medische realiteit van autisme, het leidde tot wat artikels op blogs, ik vat het even samen en trek mijn eigen besluit
In deze blog geef ik een persoonlijk antwoord op de vraag van Elodie, 26 jaar: Sinds kort heb ik een autismediagnose, maar ik ben écht niet van plan om dat zomaar aan iedereen te vertellen. Waarom zou ik mijn persoonlijke medische informatie op straat gooien? Het lijkt wel alsof iedereen vindt dat je die diagnose moet delen met je vrienden, familie, date en zelfs je werkgever. Maar ik zie het als iets dat ik voor mezelf wil houden – iets waar ik aan wil werken en niet wat ik aan iedereen moet uitventen. Denk jij dat ik verkeerd ben, of zijn er nog meer mensen die begrijpen dat sommige dingen gewoon privé moeten blijven?
Toen haar dochter onlangs de diagnose autismespectrumstoornis (ASS) kreeg, begon een 38-jarige lezeres van de Vlaamse krant De Morgen zich te verdiepen in het concept van het ‘neurodivergente brein’. In ‘Mijn dochter heeft autisme. Moet ik me laten onderzoeken?’ van Laura Tenret komt ze aan het woord. In dit artikel ga ik dieper in op het stuk in De Morgen.
Tistje 