Mensen die naar autisme zoeken op het internet doen dat meestal via twee richtingen: er is een groeiende vraag naar ondersteuning voor volwassenen en er is veel interesse door media en bekende personen. De focus verschuift van klinische naar culturele inhoud, met minder aandacht voor zelftests en meer voor comorbiditeit en gedrag. Popcultuur speelt een belangrijke rol in deze zoekvragen.
William Poundstone in Ben jij slim genoeg om bij Google te werken? (Het Spectrum, 2012) over de Britse natuurkundige Paul Dirac aan wie autisme toegeschreven wordt, en zijn obsessie met vergelijkingen en schoonheid daarin.
Als ik op een zonnige terrasje, op het openbaar vervoer, bij de kapper of elders over autisme hoor praten, lijkt het of iedereen zijn of haar pedagogisch diploma van de Google Universiteit of van sociale media heeft. Sociale media lijken dan ook een ontmoetingsplaats rond autisme te zijn/worden. In deze blog vraag ik me af welke gevolgen dat heeft, zowel voor de informatie als voor de gebruikers.
Tistje 