In de trein merk ik een vrouw die alleen zit en wiegt, wat herkenning oproept. Terwijl gedachten over autisme en zorgen voor anderen opkomen, blijf ik stil. De vrouw laat een onverwachte indruk achter. Het moment roept vragen op over begrip en de onzichtbare verhalen van anderen.
De eerste indruk die ik aan mensen wil geven, hangt natuurlijk ook af van welke mensen ik ontmoet, maar hoedanook geeft zo’n indruk volgens mij een verkeerde voorstelling van wie ik ben. Niettemin probeer ik enkele eigenschappen van die eerste druk na te streven, en het besef dat er hoedanook misvattingen kunnen blijven ontstaan.
In elk leven zijn er memorabele momenten, die zo’n indruk op je hebben gemaakt dat ze je bijblijven. Elke derde van de maand wil ik uit mijn leven zo’n memorabel moment beschrijven. Deze eerste keer komt de verwijzing naar het bekende boek uit 1971 van de Amerikaanse self-help goeroe Dorothy Sarnoff door een stem – en taalcoach.
Wachtend op de tram, op weg naar hier, kwam ik vandaag een vroegere schoolvriendin tegen. Van vijfentwintig jaar terug. Zeg maar gerust schoollief. Een lief dat naast mij in de klas zat. Op dezelfde groene houten schoolbank. De tweede van rechts. Altijd dezelfde bank. Hoe deze ontmoeting, drie haltes lang, duurde, en hoe ze afliep, lees je in deze blog.
Tistje 