Bespreking van een recente studie de activiteit en het zittend gedrag en het technologiegebruik onder autistische volwassenen onderzocht en de vraag of autistische mensen echt het stereotype van de actieve aardappelzak bevestigen.
Sinds mijn verhuis ongeveer twee jaar geleden naar een grote sociale woningblok heb ik tal van bijzondere gewoonten bij mijn medebewoners opgemerkt, zoals het openlaten van deuren, wat door buren als normaal werd beschouwd. Voor de veiligheid houd ik de deur liever gesloten. Uit onderzoek blijkt dat er verschillende redenen zijn om deuren open te houden, waaronder ventilatie en sociale interactie. Ik voel me echter veiliger met een gesloten deur voor een gevoel van thuis.
Dit weekend vieren we bij de Tistjes op geheel eigen wijze ons 16-jarig jubileum. In tegenstelling tot traditionele festiviteiten geven we de voorkeur aan eenvoudige vreugden boven grote gebaren. Ons feest omvat bezoeken aan een dierentuin of botanische tuin, en we doen ons tegoed doen aan fastfood in ons favoriete restaurant, McDonald’s. Geen verrassingen zoals een romantisch weekendje Parijs dus.
Acht euvels in mijn sociaal leven en de tips die ik kreeg en enigszins aanpaste ,
Een paar antwoorden op de vraag ‘wat zou je veranderen aan de moderne maatschappij?’, hoewel ik zelf niet zo gek ben op veranderingen.
Leesverslag van “The Autistic Survival Guide to Therapy” van Steph Jones, een autistische therapeute, een toegankelijk geschreven Engelstalig boek dat zich richt op de uitdagingen, noden en ervaringen van autistische personen, voornamelijk volwassenen, die op zoek gaan naar of in zee gaan met een therapeut, autismecoach of andere hulpverlener. Dit boek biedt niet alleen belangrijke kennis over hoe een goede therapie/therapeut te kiezen (en een traumatiserende therapeut te herkennen), maar fungeert ook als een baken van herkenning en validatie voor velen die zowel positieve als negatieve ervaringen hebben met therapeuten.
Over wat me dwars zit, in de eerste plaats gerelateerd aan autisme, verder de boosheid van anderen, en de onvoorspelbaarheid ervan.
De filosoof Bouke de Vries pleit in een recent artikel voor neuro-neutraliteit om de uitdagingen aan te pakken waarmee neurodivergente mensen, zoals autistische personen, te maken hebben. Hij stelt praktische maatregelen voor, zoals aanpassingen op de werkplek, verbeterde bewegwijzering en het ontmoedigen van schadelijke therapieën. Er zijn volgens mij praktische en ethische bezwaren, aangezien universele oplossingen mogelijk niet aan alle behoeften van neurodivergente personen voldoen, en sommige maatregelen onbedoelde negatieve gevolgen kunnen hebben.
Tistje 