Sinds 2008 schrijf ik op Tistje.com over autisme vanuit persoonlijke ervaring. Deze blog, de oudste in zijn soort binnen het taalgebied, behandelt belangrijke thema’s als relaties, mentale gezondheid en beeldvorming. Lezers zoeken herkenning en verbinding, terwijl de aanpak kritisch en genuanceerd is, zonder commerciële invloeden.
In dit artikel, naar aanleiding van een artikel in De Standaard over de vraag of je je autisme onthult op de werkvloer, ga ik in op deze uitdaging en pleit ik voor een omgevingsanalyse in plaats van een kosten-batenbenadering. Ik benadruk dat een diagnose niet automatisch leidt tot begrip of aanpassingen en moedig individuen aan om hun informatie alleen te delen in ondersteunende omgevingen.
Ik sta niet graag op foto’s. Ik las wel de thesis van Maia K. Huddleston, die onderzoekt fotografie van autistische mensen. Ze pleit ervoor dat deze individuen niet alleen voorwerp van studie zijn, maar ook een verhaal en identiteit hebben en ook het recht hebben niet gefotografeerd te worden of foto’s te verscheuren. Huddleston benadrukt respect en toestemming tijdens fotosessies, en bekritiseert schadelijke opvattingen over autisme, waarbij ze pleit voor bewustzijn over hun menselijke waardigheid.
Onlangs tijdens een workshop over autisme kreeg ik de vraag of je kan vermijden of je gereduceerd wordt tot je autismediagnose? In deze blog stel ik dat het belangrijk is om niet enkel te worden gezien als “autistisch”, maar als een compleet individu met eigen kenmerken en waarden. Bewuste keuzes van de samenleving, omgeving en het individu zijn cruciaal om te voorkomen dat de diagnose het hele verhaal over iemand wordt.
In deze blog schrijf ik een recensie over Patience, een serie die Patience Evans volgt, een autistische politiearchivaris met een scherp oog voor detail. Terwijl ze helpt bij moordonderzoeken, worstelt ze met overprikkeling, sociale verwachtingen en een starre werkomgeving. De serie combineert misdaad met een persoonlijke zoektocht naar balans, erkenning en functioneren in een wereld die niet op haar maat gemaakt is.
De nieuwe Barbie met autisme genereert wereldwijd discussie. Voor sommige kinderen, zoals Mikko, biedt ze herkenning en zichtbaarheid. Critici wijzen echter op stereotypering en het risico dat diverse ervaringen binnen het autisme niet worden weerspiegeld. De pop opent belangrijke gesprekken over inclusie en marketing, maar blijft een onderwerp van debat.
In een recent nummer van Linda wordt de onzichtbaarheid van autistische vrouwen belicht. Hun jarenlang leren maskeren om ‘normaal’ te lijken leidt tot mentale klachten en late diagnoses. De serie benadrukt de noodzaak van herkenning en begrip, met aandacht voor manieren waarop vrouwen hun leven aanpassen om te functioneren. Ik schrijf erover vanuit het perspectief van een autistische man, zonder mij te vereenzelvigen met het label mannelijkheid.
In een tijd van labels ervaren mensen met autisme uiteenlopende gevoelens over diagnoses. Tijdens het Festival van de Gelijkheid benadrukt vlogger Stijn van InclusieAmbassade het belang van het herschrijven van de betekenis van het label. Hij interviewt drie panelleden met elk een eigen invalshoek over labeling. Ze raden aan om verschillen en overeenkomsten te verkennen en het label te gebruiken als brug naar begrip in plaats van een obstakel.
Tistje 