In deze reeks van interviews met AI, een eerste interview met Claude, waarin ik de bruikbaarheid voor de autistische gemeenschap verken. De nadruk ligt op hoe AI leert van autistische mensen, omgaat met vragen over autisme en eigen blinde vlekken, en wat de grenzen zijn van de ai chatbot.
In dit artikel, naar aanleiding van een artikel in De Standaard over de vraag of je je autisme onthult op de werkvloer, ga ik in op deze uitdaging en pleit ik voor een omgevingsanalyse in plaats van een kosten-batenbenadering. Ik benadruk dat een diagnose niet automatisch leidt tot begrip of aanpassingen en moedig individuen aan om hun informatie alleen te delen in ondersteunende omgevingen.
AI-chatbots zijn voor veel autistische mensen een handig hulpmiddel: voorspelbaar, altijd beschikbaar en zonder oordeel. Maar ze zijn geen vervanging voor echte verbinding of goede hulpverlening. Dit artikel bekijkt nuchter en genuanceerd waarvoor we AI gebruiken, welke antwoorden we terugkrijgen, welke chatbot bij welke taak past, en wat de populariteit van deze technologie zegt over onze samenleving.
In deze blog zet ik 10 schijnbaar ‘onschuldige’ alledaagse zinnen op een rijtje, die meer pijn doen dan je denkt. Veelvuldig gehoord troostende uitspraken blijken vaak kwetsend te zijn omdat ze de onzichtbare inspanning van autistische mensen negeren. Deze uitspraken ontmoedigen begrip en steun. Echte ondersteuning begint met luisteren en erkennen van de unieke ervaringen en behoeften van deze individuen in plaats van het verminderen van hun gevoelens tot algemene opmerkingen.
De verhalen van elf autistische mensen in deze blog tonen de diversiteit in hun ervaringen en taalgebruik. Hoewel hun manieren van communiceren variëren van eenvoudig tot complex, delen ze gemeenschappelijke thema’s zoals prikkelverwerking, behoefte aan structuur en de impact van hun omgeving. Elke stem biedt inzicht in wat autisme echt betekent.
In deze blog over 1 april, gekend om aprilvissen of onverwachte grapjes in de zin van onbetrouwbare informatie, vergelijk ik mijn leven met een voortdurende onzekerheid, vol sociale nuances en misverstanden. Duidelijkheid beschouw ik als essentieel voor begrip en communicatie, terwijl ik daarnaast het belang van humor en directe interactie benadruk.
In dit artikel bespreek ik de studie van Bellon-Harn en collega’s (maart 2026) dat onderzoekt hoe autistische volwassenen hun communicatie op Instagram beschrijven. Hoewel thema’s als misverstanden en het belang van verschillende communicatiestijlen naar voren komen, staat de methodologie ter discussie. Ik bespreek hoe misleidend het is om hashtags te beschouwen als vanzelfsprekend van autistische personen (en van welke autistische groepen dan).
Maaike Helmer, gediagnosticeerd met autisme op tweeënveertigjarige leeftijd, reflecteert in haar autobiografie op haar leven. Ze verkent hoe een diagnose haar helpt de impact van jarenlang maskeren, sociale misverstanden en vermoeidheid te begrijpen. Het boek biedt herkenning voor laat gediagnostiseerde vrouwen en pleit voor nuance in de discussie over autisme.