In deze blog schrijf ik over waarom ik vaak nee zegt tegen uitnodigingen om na te praten op café. Het is niet alleen moeilijk om te communiceren in rumoerige omgevingen, maar ik ben niet goed in zwetsen. In plaats daarvan verkies ik alternatieven waar betekenisvolle gesprekken kunnen plaatsvinden, wat niet wordt begrepen door anderen. Dit leidt soms tot misverstanden in vriendschappen.
Tom, autistische lezer van deze blog, vraagt me hoe hij het advies van zijn beste vriend om meer cafépraat te oefenen, kan interpreteren. En hoe hij daar aan zou kunnen beginnen. Ik probeer zijn vraag genuanceerd te beantwoorden vanuit eigen kennis en ervarign.
Een jaar of tien geleden maakte ik voor het eerst kennis met het woord. Bavardage werd toen voorgesteld als een wondermiddel, een techniek die alle deuren deed open gaan. Ik heb erop getraind maar helaas ben ik er nog altijd niet goed in. Hoe dat in elkaar zit, vertel ik in deze blog.