Een recente studie bevestigt dat autistische volwassenen hun leven vaak ervaren als een uitputtende act. Terwijl sociale acceptatie belangrijk is, kunnen de uitdagingen van autisme niet enkel worden toegeschreven aan stigma. De unieke cognitieve belastingen en de biologische realiteit van autisme vereisen zowel erkenning als praktische ondersteuning, niet alleen maatschappijkritiek en veranderingen in de samenleving.
Reinhard, de psycholoog, bood waardevolle inzichten tijdens consultaties. Zijn ‘gouden tip’ – verwacht geen taart van een bloemist – leerde mij realistische verwachtingen te hebben van anderen. Dit hielp me teleurstellingen te verminderen en mijn energie te richten op mensen die begrijpen wat ik nodig heb. Zijn woorden blijven bij me, zelfs jaren later.
Een reflectie over “de trein missen”, figuurlijk en letterlijk, verbonden met persoonlijke ervaringen.
Hoe zou jij je brein noemen, vraagt Danaë, moeder van een zoon met autisme en een ‘speciale’ dochter. Ik probeer er genuanceerd op te antwoorden.
Toen ik de vraag kreeg, via deze blog, welk woord volgens teveel wordt gebruikt, dan is dat op dit moment zonder twijfel ‘omarmen’. Alles wordt omarmen, van ‘omarm je shit’ tot ‘omarm je fun’ en alles daartussen. Soms zelfs ‘omarm je autisme’. In deze blog vertel ik waarom.
Reactie op de stelling ‘autistische werknemers zijn als orchideeën’ in het boek ‘Succesvol aan het werk met autisme’ van Maarten van Klaveren, op basis van een theorie van de Amerikaanse kinderarts W. Thomas Boyce
Zoek eens een metafoor voor hoe je in de wereld staat, vroeg ze op een dag. En dus probeerde ik dat, ook al heb ik niet veel met metaforen. Na wat pogingen kwam ik terecht bij de metafoor van het zwemmen. Die werk ik deze blog uit.
Je mag gerust zijn: de soep wordt niet zo heet gegeten als hij opgediend wordt. Al sinds een jaar of twintig krijg ik die tegeltjeswijsheid regelmatig te horen. Maar klopt dat wel? In deze blog ga ik verder in op deze ‘wijsheid’ en waarom ik er mijn twijfels bij heb.
Tistje 