Hoe leg je autisme uit aan iemand die geen zin heeft in theorie of er nog niets van weet? Bijvoorbeeld met een metafoor: Autisme is als sangria in een bowl punch: het geeft alles in jouw smaak, maar jij bent altijd meer dan je autisme, met je eigen kom, fruit en manier van proeven. In die sangria zit ook hoe jouw brein de wereld leest: welke patronen het ziet, welke dingen het verwacht en hoe het reageert als iets anders loopt dan gedacht. Tegelijk is het slechts een metafoor, dus niet zaligmakend.
Een recente studie bevestigt dat autistische volwassenen hun leven vaak ervaren als een uitputtende act. Terwijl sociale acceptatie belangrijk is, kunnen de uitdagingen van autisme niet enkel worden toegeschreven aan stigma. De unieke cognitieve belastingen en de biologische realiteit van autisme vereisen zowel erkenning als praktische ondersteuning, niet alleen maatschappijkritiek en veranderingen in de samenleving.
Reinhard, de psycholoog, bood waardevolle inzichten tijdens consultaties. Zijn ‘gouden tip’ – verwacht geen taart van een bloemist – leerde mij realistische verwachtingen te hebben van anderen. Dit hielp me teleurstellingen te verminderen en mijn energie te richten op mensen die begrijpen wat ik nodig heb. Zijn woorden blijven bij me, zelfs jaren later.
Een reflectie over “de trein missen”, figuurlijk en letterlijk, verbonden met persoonlijke ervaringen.
Hoe zou jij je brein noemen, vraagt Danaë, moeder van een zoon met autisme en een ‘speciale’ dochter. Ik probeer er genuanceerd op te antwoorden.
Toen ik de vraag kreeg, via deze blog, welk woord volgens teveel wordt gebruikt, dan is dat op dit moment zonder twijfel ‘omarmen’. Alles wordt omarmen, van ‘omarm je shit’ tot ‘omarm je fun’ en alles daartussen. Soms zelfs ‘omarm je autisme’. In deze blog vertel ik waarom.
Reactie op de stelling ‘autistische werknemers zijn als orchideeën’ in het boek ‘Succesvol aan het werk met autisme’ van Maarten van Klaveren, op basis van een theorie van de Amerikaanse kinderarts W. Thomas Boyce
Zoek eens een metafoor voor hoe je in de wereld staat, vroeg ze op een dag. En dus probeerde ik dat, ook al heb ik niet veel met metaforen. Na wat pogingen kwam ik terecht bij de metafoor van het zwemmen. Die werk ik deze blog uit.
Tistje 