Fragment uit Iedereen kan schilderen: roman van de schrijfster Eva Curvers (Atlas Contact 2014) over hoe een personage in het boek een stuk van het diagnostisch proces naar autisme beleeft, namelijk het onderscheiden van de volgens hem (het personage is mannelijk, blijkt later) echte en onechte glimlach.
In een lezing die Gunilla Gerland, auteur van ‘Een echt mens’, van 2013 uitspreekt ze, als moeder (met autisme), over haar zoon die op z’n achtste op vakantie plots ernstig ziek wordt. Het blijkt de mysterieuze aandoening PANDAS te zijn. Een neuropsychiatrische aandoening als gevolg van strepotokokken a-infectie op zeer jonge leeftijd. Ze vraagt zich af of bepaalde diagnoses autisme e.d. geen diagnoses PANDAS zijn? Aan het einde van het vertaalde artikel staat ook een link naar forum en informatieve website in het Nederlands.
Tistje 