De PanAm-glimlach versus de Duchenne-lach …

9200000025793109

De hele maand doen we rorschachtests en plaatjestest. Ik moet bijvoorbeeld zeggen welke emoties de personen op verschillende plaatjes ervaren. Dat doen we om mij te testen op autisme, maar dat zegt ze er niet bij.

Eén keer zeg ik bij een foto van twee krampachtig glimlachende acteurs in een woonkamer dat het twee slechte acteurs zijn, die de emoties die ze proberen uit te beelden niet werkelijk voelen. “Hun monden lachen, hun ogen lachen niet meer”. Ik ben tevreden dat ik de PanAm-glimlach meteen onderscheid van de Duchenne-lach, de oprechte en onvrijwillige variant.

In een soort spreekbeurt over mijn persoonlijkheid staat dat ik moeite heb met het herkennen van emoties bij anderen en lijd aan een gebrek aan empathie. Ook heb ik een atypische autisme-gerelateerde stoornis, wat zoveel betekent als dat her plusminus op lijkt.

‘Atypisch’, zei hij ‘atypisch autisme. Komt vaak voor in combinatie met een obsessief compulsieve persoonlijkheidsstoornis.’
Daarna vroeg hij: ‘Heb je wel eens zin om al je dvd’s op alfabet te zetten?’
‘Nee’
‘Je boeken misschien?’
‘Die wel, maar dat is ook erg handig. Ik heb veel meer boeken dan dvd’s.’

Fragment uit  Iedereen kan schilderen: roman van de schrijfster Eva Curvers (Atlas Contact 2014)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s