Spring naar inhoud

Tag: samenleving

Alsof ik in de ruimte zweefde … autisme en depressie

Als het gaat over ervaringen van volwassenen met autisme met een (terugkerende) depressieve stemming, zijn de wetenschappelijke bevragingen eerder beperkt. Een recente studie van twee Britse onderzoekers, probeert daar in beperkte mate een antwoord op te bieden. Ze bevroegen een groepje volwassenen met autisme (zonder bijkomende leerstoornis), tussen 19 en 51 jaar, over depressieve gevoelens en de manier waarop ze daarmee omgaan. Hun onderzoeksresultaten werden onlangs gepubliceerd in het tijdschrift ‘Journal of Autism and Developmental Disorders’ (jaargang 2021). In deze blog geef ik een samenvatting.

Zolang het niet aan burgerrechten of levenskwaliteit raakt … autisme en welbevinden

In deze blog ga ik in op een aantal tendensen als het gaat om positieve elementen van (leven met) autisme maar ook de versnippering van ideeën daarover in onze samenleving, ook bij mensen met autisme zelf. Ik gebruik daarvoor mijn eigen ervaringen en inzichten maar steun ook op recent Brits onderzoek dat een groep mensen met autisme bevroeg over de thema’s die zij belangrijk vonden in de positieve beleving van autisme. Ook de invloed van de omgeving (ouders, familie, hulpverlening) blijkt hierin belangrijk.

‘Hoezo, je drinkt geen alcoholisch drankje?’ … alcohol en autisme

Hoezo, je drinkt geen alcohol, krijgen mijn liefste en/of mezelf wel eens te horen als we (voor de zoveelste keer) drankjes of hapjes afwijzen. We blijven vriendelijk maar soms worden we neerbuigend en licht gedwongen om het toch te drinken of eten. Hetzelfde geldt voor suiker – en vetrijke voeding of drank. Eerder dan anderen te willen bekeren of overtuigen, zou het beter zijn mocht ieder die keuze respecteren. Dit artikel pleit daar dan ook voor. Er zijn bovendien andere manieren om met sociale angst of emotionele stress om te gaan bij sociale contacten.

‘Wat voor mens bent u eigenlijk?’ …. autisme en identiteit

Wat voor mens bent u eigenlijk? Het komt wel eens voor dat lezers die vraag mailen. Niettegenstaande mijn hele blog gewijd is aan die vraag, kan ik daar niet op antwoorden. Voor mij lijkt het vanzelfsprekend dat je zelf niet kan zeggen wie je bent, hoogstens wie je was (voor zover je herinnering je niet voor schut zet) en mogelijks wie je graag zou zijn (voor zover je verbeelding niet met je voeten speelt). Toch probeerde ik, met hulp van het Nederlandse marktonderzoeksbureau Motivaction een tipje van de sluier op te lichten. Zij wisten mij te zeggen tot welke groep in de samenleving ik behoorde. En dat was een heel andere groep dan ik voorheen dacht.