Het is nooit echt duidelijk hoe het afloopt …

mist op zee

Het is nooit echt duidelijk, en dat is het eigenlijk ook nooit geweest: menen ze dat nu of laten ze een ballonnetje op, om te zien hoe ik reageer. In de veronderstelling dat er een ‘ik’ bestaat. Of doen ze het om me aan te zetten tot iets, om iets te doen of te laten, om me iets te laten zeggen of iets te verzwijgen.

Zeker als ik gevraagd wordt ‘wat doet dat met jou? geef eens jouw eigen mening’, leidt dat bij mij tot een blokkade. Net zoals je niet niet kan communiceren, is alles wat je doet toch een teken van een eigen standpunt?  Of het nu een manier is waarop je staat op de hoek van de straat, te wachten op de bus, of een tekst die je samenvat, je hand die zachtjes over de balustrade glijdt, of het murmelen van de eerste strofen van Geologie van Paul van Ostaijen bij het fruit in de supermarkt.

Het is nooit echt duidelijk geweest wie ze zijn en wat ze doen, waar ze vandaan komen en waar ze heen willen, waar hun theater stopt en hun privéleven begint, of waaraan je begint in een gesprek en waar je eindigt. Wie van woord is, en wie van boord. Wat juist met scherpe nageltjes onder de huid kruipt. Wie de hete aardappel eet, en waarom de baksteen precies in de maag ligt, en die ontembare drang om te bouwen niet op de lever is blijven liggen.

Net zomin als het duidelijk is of wat ze zeggen humoristisch, ironisch, sarcastisch of nihilistisch bedoeld is. Of het gemeend is en waar het naartoe gaat. Wie de vijand is, en waar ie zit. Misschien is het Chinese humor. Misschien gewoon het plezier van het taalspel. Steken ze er de draak mee of is wat ze zeggen een kritiek vanuit zichzelf? Op basis van wat zij waarnemen of vanuit wat hen verteld wordt dat ze moeten ervaren?

Hun leven is heel anders dan het mijne: ik stapel alleen woorden en zinnen op elkaar, als boterhammen voor een lange reis met jou, om er spaarzaam mee om te springen, en ze terloops samen te nuttigen, om de tijd zo gezellig mogelijk te maken, met jou, al weet ik niet of ik wel zo verstandig en ad rem overkom als ik zou willen. Nog nooit heeft iemand me immers ad rem genoemd, ter zake, of briljant.

Als zij ad rem zijn, komen ze eerder afstandelijk over. Als ze empathisch lijken, moet ik me ervan vergewissen dat ik daar nog een puntje van hun verborgen agenda zie uitsteken. Kunnen ze hun wantrouwen, of is het toch eerder achterdocht, dan zo moeilijk camoufleren, ondanks hun aangeboren ‘doen alsof’-talenten?

We evolueren een bepaalde kant op, al is het niet duidelijk welke kant. Naar een moreel brein dat we via elektroden kunnen beïnvloeden? Naar een andere invulling van autoriteit? Naar een risicoloze maatschappij? Naar een gemengd verantwoordelijkheidsmodel? Naar meer klemtoon op het bruto regionaal product (brg) dan op het bruto nationaal product (bnp)? Naar een maatschappij waar er geen nieuws meer op vaste tijdstippen wordt gebracht? Naar een wereld zonder grenzen, met meningen zoner grenzen? Naar steeds moeilijker levensomstandigheden?

We evolueren een bepaalde kant op, maar de aangebrachte informatie lijkt toch eerder steeds weer op het tegenovergestelde te wijzen. Woorden en getallen zijn bedoeld om ons te bemoedigen maar de indruk die ze geven bezwaart het gemoed.

Een veelvoorkomend gevaar bij die evoluties, is een explosie van generieke uitspraken over de gevolgen en achterliggende gedachten. Al zijn het steeds degenen die daarvoor waarschuwen die er zich aan bezondigen, en veralgemenen dat het een lieve lust is, onder het mom dat nuances teveel het belang van de essentie verduisteren. Een wij versus zij-debat is dan misschien weing constructief, maar ook wie het tegenovergestelde pretendeert aan te houden, spreekt vaak in doelgroepen die de juiste kant opmoete. Tenzij ze in een vicieuze cirkel willen blijven aanmodderen, en de kracht verliezen om mee te denken naar oplossingen.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, want is het ook nooit duidelijk hoe het eindigt. Van vroeger weet ik wel dat we ons leven voortdurend wagen, van wegen, ons gewicht in de waag- of weegschaal gooien, en te zwaar of te licht worden bevonden. Hoe het afloopt, hangt van jou af, zeggen ze. Het allerbelangrijkste, als je het pakje openmaakt, en ziet wat erin zit, probeer er dan het beste van te maken. Dat is nog zowat het enige dat enigszins duidelijk is. Al blijft dat voldoende spanning opbrengen om niet langer geld te moeten uitgeven aan spannende films.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s