Bespreking van een recent onderzoek rond zelfmoordgedachten en – pogingen onder volwassenen met autisme in Nederland, met enkele persoonlijke reflecties aan het einde van het artikel.
In deze blog bespreek ik het onderzoek van de Nederlandse orthopedagoog en autismecoach Birsen Başar rond geluk bij volwassenen met autisme. In haar onderzoek biedt inzichtelijke bevindingen over de betekenis van geluk voor volwassenen met autisme. De studie, gebaseerd op de ervaringen van 369 volwassenen met autisme, duikt in hun perceptie van geluk, factoren die daaraan bijdragen en de rol van hun omgeving. Het onderzoek benadrukt de noodzaak van op maat gemaakte benaderingen om het welzijn en geluk van volwassenen met autisme te ondersteunen, terwijl het belang van sociale steun en maatschappelijke inclusie wordt benadrukt. Aansluitend schrijf ik ook een persoonlijke reflectie.
Een bespreking van Astrid Verhues’s master’s thesis die vaak over het hoofd geziene thema’s van autistische vrouwen bespreekt en volgens mij bijdraagt tot de inzichten in levens van (sommige) autistische vrouwen.
In deze blog bespreek ik het artikel “Autisme en neurobiologie: wat we (niet) weten’ van postdoctoraal onderzoeker Annabel D. Nijhof, met aanvullend enkele genuanceerd kritische bedenkingen vanuit mijn eigen perspectief.
Een reflectie op het (te) vaak gegeven advies om in de natuur te zijn om me beter in mijn vel te voelen en in het bijzonder om de gunstige effecten op mijn autisme.
Hoewel ik positieve effecten erken, vind ik dat er heel veel verschillende factoren zijn die bepalen of in de natuur zijn wel zo positief is, en vind ik het jammer de natuur zo ‘nuttig’ zou moeten zijn.
Een recent onderzoek van een Brits onderzoeksteam ging over het herkennen van gezichten door volwassenen met autisme. Ze gebruikten een vragenlijst, de PI20, en een test genaamd de Cambridge Face Memory Test. De uitkomsten waren verschillend. Sommige mensen deden het heel goed, anderen hadden het moeilijk. Er is kritiek op het gebruik van zelfrapportage en dat niet iedereen hetzelfde is. De beperkte focus van de studie zorgt voor zorgen over onjuistheden en stereotypen.
Een Amerikaanse studie bevestigde dat autistische volwassenen vaak als vreemd gezien worden door hun sociale onhandigheid. Toch vinden ze dat zelf niet zo erg, en lijken ze dat te waarderen in anderen, zeker in andere autistische mensen. Voor de niet-autistische mensen in het onderzoek blijkt het een blijvende drempel om in contact te komen met autistische mensen. Ik bespreek de studie en geef enkele persoonlijke bedenkingen.
Recente onderzoeken suggereren dat mensen met autisme mogelijk een kortere levensduur hebben. Een Britse studie maakt echter duidelijk dat een verkeerde diagnose, slechte gezondheidszorg en een gebrek aan sociale steun deze schattingen vaak vertekenen, waardoor wordt opgeroepen tot aanvullend onderzoek, een goede diagnose en meer ondersteuning.
Tistje 