Een reflectie op het (te) vaak gegeven advies om in de natuur te zijn om me beter in mijn vel te voelen en in het bijzonder om de gunstige effecten op mijn autisme.
Hoewel ik positieve effecten erken, vind ik dat er heel veel verschillende factoren zijn die bepalen of in de natuur zijn wel zo positief is, en vind ik het jammer de natuur zo ‘nuttig’ zou moeten zijn.
Een recent onderzoek van een Brits onderzoeksteam ging over het herkennen van gezichten door volwassenen met autisme. Ze gebruikten een vragenlijst, de PI20, en een test genaamd de Cambridge Face Memory Test. De uitkomsten waren verschillend. Sommige mensen deden het heel goed, anderen hadden het moeilijk. Er is kritiek op het gebruik van zelfrapportage en dat niet iedereen hetzelfde is. De beperkte focus van de studie zorgt voor zorgen over onjuistheden en stereotypen.
Een Amerikaanse studie bevestigde dat autistische volwassenen vaak als vreemd gezien worden door hun sociale onhandigheid. Toch vinden ze dat zelf niet zo erg, en lijken ze dat te waarderen in anderen, zeker in andere autistische mensen. Voor de niet-autistische mensen in het onderzoek blijkt het een blijvende drempel om in contact te komen met autistische mensen. Ik bespreek de studie en geef enkele persoonlijke bedenkingen.
Recente onderzoeken suggereren dat mensen met autisme mogelijk een kortere levensduur hebben. Een Britse studie maakt echter duidelijk dat een verkeerde diagnose, slechte gezondheidszorg en een gebrek aan sociale steun deze schattingen vaak vertekenen, waardoor wordt opgeroepen tot aanvullend onderzoek, een goede diagnose en meer ondersteuning.
Sanno, een vrouw gediagnosticeerd met autisme, deelt haar reis van zelfbegrip op Proud2Bme.nl. Ondanks aanvankelijke weerstand van anderen, vond ze verlichting en een gevoel van richting na haar diagnose. De diagnose bracht duidelijkheid, beantwoordde haar langdurige vragen, en markeerde een belangrijke stap richting haar persoonlijke groei en een betere omgang met haar conditie.
In deze blog bespreek ik een ieuw onderzoek dat zegt dat zelfcompassie kan helpen om mensen met autisme zich beter te laten voelen, door minder angst en depressie te hebben. Maar sommige mensen zijn het hier niet mee eens. Zij zeggen dat als we te veel praten over zelfcompassie, we misschien vergeten over andere behandelingen die ook goed werken. Ze denken ook dat het misschien niet goed is voor alle mensen met autisme, omdat ze zich dan misschien te veel als slachtoffer gaan voelen. In deze blog ga ik daar dieper op in.
Onlangs verscheen een artikel van auteur Steve Silberman in Scientific American over nieuw onderzoek dat bepaalde hardnekkig oude aannames over autisme in een ander licht stelde. In deze blog bespreek ik het artikel, aangevuld met eigen persoonlijke ervaringen.
Persoonlijk leesverslag van een academisch artikel (inclusief enkele kritieken vanuit mijn perspectief) dat zichzelf als volgt voorstelt:””Deze paper is een samenwerking tussen 3 autistische academici en 1 niet-autistische autisme onderzoeker. De 3 autistische onderzoekers zijn: Dinah Murray (ondertussen helaas overleden, bekend als bedenker van de “monotropisme” autisme theorie), Damian Milton (leidende stem in neurodiversiteit & autisme, originator van het “Double Empathy Problem” & ikzelf (Jo Bervoets). De niet-autistische onderzoeker is Jonathan Green (kinderpsychiater & leidende stem in vroeg-detectie en interventie van autisme).
De paper geeft weer hoe we, over autisme en niet-autisme heen, cruciale dimensies ervaren. In die zin is het (een begin van) een fenomenologische studie (studie van de geleefde ervaringen) van waaruit we de verschillende ervaringen beter kunnen ‘begrijpen’. We argumenteren dat het dit soort studies zijn die nodig zijn om tot betere verklaringsmodellen van autisme te komen.”
Tistje 