In deze blog een kort stukje naar aanleiding van de dagelijkse schrijfopdracht. In mijn dagelijks leven ervaar ik ‘spelen’ als het ontdekken van een unieke wereld te midden van chaos. Het betekent het verkennen van interesses, leren van nieuwe dingen en rust vinden in herhaling. Voor mij is spelen geen kinderachtige bezigheid, maar een essentieel onderdeel van zelfzorg en overlevingsstrategie.
Het nieuwe jaar heeft een golf van januaristress met zich meegebracht. Net als ik, hebben mensen vaak moeite om terug te keren naar hun normale dagelijkse bezigheden en aan de verwachtingen van de samenleving te voldoen. Net zoals anderen sta ik onder druk, maar dan minder om mee te draaien in de samenleving, eerder om op mijn manier te presteren en doelen te halen.
Mijn blog begint in 2024 met een benadering van nieuwjaarsresoluties met een genuanceerde blik, als inspiratiebronnen in plaats van starre doelen. Prioriteit ligt bij mij bij haalbare gezondheidsdoelen, dankbaarheid in het dagelijks leven en leren van andermans ervaringen. De nadruk ligt op geleidelijke vooruitgang en flexibiliteit voor persoonlijke groei.
Een pleidooi voor het actief betrekken van autistische gasten bij praktische taken op evenementen, zoals het maken van foto’s, het aankondigen van gasten of helpen met klusjes. Daarbij benadruk ik het belang van het overwegen van individuele voorkeuren en het bieden van zinvolle betrokkenheid, puttend uit mijn eigen ervaringen.
Een persoonlijke reflectie over het beeld dat autisme heeft in de media, en of het bewustzijn of eerder vooroordelen schept.
Een Amerikaanse studie bevestigde dat autistische volwassenen vaak als vreemd gezien worden door hun sociale onhandigheid. Toch vinden ze dat zelf niet zo erg, en lijken ze dat te waarderen in anderen, zeker in andere autistische mensen. Voor de niet-autistische mensen in het onderzoek blijkt het een blijvende drempel om in contact te komen met autistische mensen. Ik bespreek de studie en geef enkele persoonlijke bedenkingen.
Kristien Hens onderzoekt in een recent artikel de voortdurende debatten over genetica en de rol van het milieu, algemeen bekend als ‘nature’ versus ‘nurture’, in de ontwikkeling van persoonlijke kenmerken. Hens pleit voor een genuanceerder begrip, waarbij de wisselwerking tussen genen en omgeving wordt erkend in plaats van ze als afzonderlijke factoren te beschouwen. Aansluitend geef ik een paar bedenkingen.
De eerste indruk die ik aan mensen wil geven, hangt natuurlijk ook af van welke mensen ik ontmoet, maar hoedanook geeft zo’n indruk volgens mij een verkeerde voorstelling van wie ik ben. Niettemin probeer ik enkele eigenschappen van die eerste druk na te streven, en het besef dat er hoedanook misvattingen kunnen blijven ontstaan.
Tistje 