Alex, 32 jaar, deelt zijn verhaal over autisme en vervreemding. Als een kameleon past hij zich aan om erbij te horen, wat leidt tot uitputting en eenzaamheid. Na zijn diagnose ervaart hij een bevrijding en toestemming om authentiek te zijn. Hij benadrukt de noodzaak van zichtbaarheid en communicatie over diverse uitingen van autisme.
Een recente Nederlandse studie (Van der Burg, Begeer, Geurts e.a) onderzocht de zelfinschatting van intelligentie bij autistische en niet-autistische volwassenen en vond dat autistische volwassenen minder sterk overschatten dan niet-autistische, maar met een groter risico op een negatief zelfbeeld. Beide groepen waren gemiddeld even onnauwkeurig, maar de aard van onnauwkeurigheid verschilde. Bezien vanuit zowel sociale druk als stereotypen onthult het onderzoek complexe dynamieken binnen zelfbeeld.
Een incident met een door AI gegenereerd filmfragment leidde tot felle sociale media discussies over authenticiteit en stereotypering in de autismegemeenschap. Mijn blog leidde tot mijn vreugde tot een mooi project waar autistische vrouwen zich verenigden en hun social media accounts in de aandacht brachten. Ik bespreek vanuit imjn eigen perspectief de sterkten daarvan maar ook enkele blinde vlekken. Inclusief citaten.
Frauke, een communicator met autisme, deelt haar ervaringen en pleit voor een breder begrip van het autismespectrum. Ze onderstreept dat autisme geen vaste set kenmerken is, maar een diversiteit aan individuele verschillen. Haar doel is om de stereotypes en misvattingen over autisme te doorbreken en de unieke kwaliteiten van autistische mensen te benadrukken.
Waarschuwing: gevoelige tekst. Vanavond in CC De Vaert legt een ervaren therapeut zijn kritische visie op autisme bloot. Hij reflecteert op de diagnostische ontwikkelingen en de groeiende zelfdiagnoses, en benadrukt de uitdagingen van therapie en de verantwoordelijkheden van individuen. Zijn scherpe observaties roepen vragen op over maatschappelijke percepties en de manieren waarop autisme wordt ingekaderd. Dit is een fictieve weerspiegeling van enkele voordrachten die ik meemaakte.
De studie van Ferrer Knight en Birtles (2025) onthult hoe tactiele gevoeligheid voor kleding dagelijkse irritaties en pijn veroorzaakt bij autistische volwassenen. Het onderzoek toont aan dat oncomfortabele kleding niet alleen fysieke stress, maar ook negatieve invloed op zelfbeeld en sociale interactie heeft. Er is behoefte aan zintuiglijk-vriendelijke mode en aangepaste kledingvoorschriften. Aanvullend enige kritiek op de studie vanuit mijn perspectief.
Telkens ik een sociaal evenement bijwoon, gaat daar een zorgvuldige afweging aan vooraf tussen aanwezigheid en de gevolgen daarvan. De motivatie om deel te nemen aan evenementen komt bij mij vooral voort uit gedeelde passies en mensen waar ik graag bij ben. Het omgaan met deze sociale situaties vereist voordenken en voorbereiding, waarbij ik het respecteren van mijn persoonlijke grenzen centraal stel. In deze tekst ga ik daar dieper op in.
Anna, 44, leeft met autisme en beschrijft de dagelijkse strijd om balans. Ondanks een liefdevol gezin en werk, voelt ze zich vaak overprikkeld en uitgeput. Ze leert grenzen stellen met hulp, maar blijft het moeilijk vinden in een veeleisende wereld. Haar grootste verlangen is om simpelweg in stilte en rust te leven. Dit is haar verhaal.
Tistje 