Nieuw onderzoek toont twee ontwikkelingspaden binnen autisme, elk met een eigen genetisch profiel. Het ‘vroege pad’ wordt gekenmerkt door een diagnose op jonge leeftijd en een zwakke genetische link met ADHD. Bij het ‘late pad’ manifesteren moeilijkheden zich later en is er een sterke genetische overlap met ADHD. Hoewel genetica circa 11% verklaart, bepalen omgevings- en persoonlijke factoren grotendeels de leeftijd van diagnose. Ik bespreek het artikel vanuit eigen perspectief en voeg enkele kritische noten bij.
De publicatie ‘Op je gezondheid!’ van Sterkmakers in Autisme biedt waardevolle inzichten in autismevriendelijke zorg. Het benadrukt de noodzaak van duidelijke communicatie, voorspelbaarheid, en empathie in de gezondheidszorg. Met concrete voorbeelden en praktische tips moedigt het aan tot begrip voor de unieke ervaringen van autistische patiënten en het belang van menselijke zorg. In deze blog bespreek ik zeven praktische inzichten die ik eruit haalde.
Dit artikel vertrekt vanuit de media-aandacht voor vermeende oorzaken van autisme die vaak tot frustratie en afleiding leidt van de ware uitdagingen waarmee autistische mensen en hun omgeving geconfronteerd worden. Het stelt dat niet het voorkomen van autisme, maar in het bieden van steun en het creëren van een inclusieve samenleving waar neurodiversiteit kan floreren aandacht verdient.
Tony is autistisch en is zich naar eigen zeggen pas bewust geworden van zijn autisme na zijn diagnose op zijn 31ste.
Toch heeft hij zich altijd wel anders gevoeld en geworsteld met sociale omgang en zintuiglijke prikkels. In deze blog vertelt hij zijn verhaal.
Arjan, een vijfenvijftigjarige man, reflecteert op zijn leven als autist, worstelend met sociale interacties zonder een masker of script. Zijn eerlijkheid leidde tot persoonlijk en professioneel falen, ondanks zijn analytische vaardigheden. Hij pleit voor een samenleving die authenticiteit waardeert in plaats van te verwachten dat iedereen zich aanpast aan ongeschreven regels en sociale scripts.
Paul El Kharrat is een bekend persoon in Frankrijk, maar zijn succes als autistische quizkampioen schuilt ook een bredere discussie over autisme. Hij vertegenwoordigt een ‘bruikbare autist’, maar dat benadrukt eerder de voordelen dan de diversiteit van autistisch leven. Meer stemmen zijn nodig om de volledige realiteit van autisme te belichten.
Dr. Wenn Lawson’s Engelstalige boek “Autism and Being Monotropic” (Springer, 2025) wijst op de tekortkomingen van traditioneel autismeonderzoek dat volgens hem onvoldoende rekening houdt met de diversiteit aan ervaringen van autistische mensen. Lawson introduceert het concept monotropie, dat de intense en gefocuste aandacht van autistische individuen beschrijft. Dit biedt nieuwe inzichten in autistische kenmerken en de rol van passies in hun leven. In dit leesverslag bespreek ik zijn boek, inclusief mijn eigen ervaring met het boek.
In deze blog geef ik een persoonlijk antwoord op de vraag van Elodie, 26 jaar: Sinds kort heb ik een autismediagnose, maar ik ben écht niet van plan om dat zomaar aan iedereen te vertellen. Waarom zou ik mijn persoonlijke medische informatie op straat gooien? Het lijkt wel alsof iedereen vindt dat je die diagnose moet delen met je vrienden, familie, date en zelfs je werkgever. Maar ik zie het als iets dat ik voor mezelf wil houden – iets waar ik aan wil werken en niet wat ik aan iedereen moet uitventen. Denk jij dat ik verkeerd ben, of zijn er nog meer mensen die begrijpen dat sommige dingen gewoon privé moeten blijven?
Tistje 