In deze tekst schrijf ik over de complexiteit van onwetendheid en de implicaties van het vaak gebruikte “ik weet het niet.” Oorspronkelijk zag ik het als een teken van intellectuele nederigheid, maar deze houding blijkt soms bescherming te bieden tegen verantwoordelijkheid en betrokkenheid. Ik ontdek stilaan de waarde van onvolmaakte gedachten en communicatie, en heb geleerd dat echte groei voortkomt uit meer actieve deelname aan gesprekken, zelfs met imperfecte inzichten of ‘domme uitspraken’.
Tina, een autistische vrouw uit de VS, deelt haar gevoelens over het lezen van mijn (vertaalde) blog, waarbij ze de strijd en economische kwetsbaarheid benadrukt die vaak gepaard gaan met neurodivergentie. Haar verhaal onthult de druk om te conformeren en de gevolgen van generatietrauma.
De aanpassingen-tag op deze blog telt ongeveer 30 artikels. In dit artikel schrijf ik er een synthese/overzicht van. Aanpassingen zijn geen extra’s. Ze zijn wat leven mogelijk maakt in een wereld die niet vanzelf meebeweegt.
Rita ontving als grootmoeder haar autisme-diagnose, reflecteert op haar levenservaringen. Na jaren van proberen ‘mee te draaien’, vond ze eindelijk een thuis in zichzelf. Haar relatie met haar kleindochter is gebaseerd op stille connectie, wat haar een gevoel van mildheid geeft voor zichzelf en anderen.
Autisme kan invloed hebben op sociale interacties, maar biedt geen excuus voor grensoverschrijdend gedrag. Bekende personen die autisme aanvoeren als verklaring, versterken schadelijke stereotypen. Het is belangrijk dat de maatschappij verantwoordelijkheid en respect voor neurodiversiteit erkent, zonder te veroordelen of te stigmatiseren. Mensen met autisme maken morele keuzes en zijn verantwoordelijk voor hun daden.
De autismetag op deze blog biedt een diepgaande verkenning van het onderwerp door meer dan 1700 artikelen. Onder deze tag vind je persoonlijke verhalen, identiteitsreflecties en neurodiversiteit, zonder te vervallen in simplistische beeldvorming. In deze tekst probeer de inhoud die onder deze tag valt samen te vatten, met thema’s als zelfzorg, sociale verbindingen en werk, met een kritische en persoonlijke benadering die uitnodigt tot heroverweging en verbinding.
Elke zomer ondernemen we ontspannen daguitstapjes naar natuurgebieden, musea en meer. Hoewel we stressmomenten ervaren, zoals lange wachttijden of uitgevallen vervoersmiddelen, denken we vooruit en vangen veel stress op vooraf. ’s Zomers zijn er vaak discussies of berichten over speciale voorzieningen, maar er zijn ook schaduwkanten. Toegankelijkheid is complex, elke situatie vereist nuance en begrip.
In dit artikel probeer ik te antwoorden op de vraag “wie is neurodivers?” die ik vaak krijg. Neurodiversiteit verwijst naar de natuurlijke variatie in breinfuncties, terwijl neurodivergentie betreft wie frictie ervaart met maatschappelijke verwachtingen. Er zijn verschillende visies op wie neurodivergent is, variërend van formele diagnoses tot zelfidentificatie. Neurodivergentie heeft veelal een sociale en politieke invulling dan dat het gelinkt is aan diagnoses.
Tistje 