Maksim, een vijfenvijftigjarige man, vertelt over zijn leven als autistische man zonder de vaardigheid om sociale ‘scripts’ te begrijpen. Ondanks zijn professionele bekwaamheden voelt hij zich vaak een buitenstaander en ervaart de eenzaamheid van het niet kunnen maskeren. Hij verwacht beterschap van de samenleving.
Lezeres Patty vraagt me hoe ik als autistisch mens of iemand liegt of de waarheid spreekt. Dat probeer ik, vanuit eigen ervaringen, uiteen te zetten.
In deze blog vertrek ik van de vraag van een grootmoeder van een autistische kleinzoon die me vroeg of alle autistische mensen moreel puur en inherent goed zijn. Volgens mij heb ik als autistische mens dezelfde morele capaciteiten als anderen, hoewel onterecht lijkt dat ik een grotere focus heb op eerlijkheid en rechtvaardigheid, terwijl dat eerder te maken heeft mijn onbuigzaamheid. Tot slot vind ik dat autistische mensen acceptatie verdienen als menselijke individuen met alles erop en eraan, zonder morele verheffing en compenserende projectie.
Arjan, een vijfenvijftigjarige man, reflecteert op zijn leven als autist, worstelend met sociale interacties zonder een masker of script. Zijn eerlijkheid leidde tot persoonlijk en professioneel falen, ondanks zijn analytische vaardigheden. Hij pleit voor een samenleving die authenticiteit waardeert in plaats van te verwachten dat iedereen zich aanpast aan ongeschreven regels en sociale scripts.
De waarheid en eerlijkheid spelen een cruciale rol in het leven met autisme. Hoewel sommigen denken dat mensen met autisme vaker liegen, ervaren zij juist moeite met oneerlijkheid. De nadruk op eerlijkheid kan echter leiden tot misverstanden in een nuancevolle wereld. Het is belangrijk om de perspectieven van mensen met autisme serieus te nemen.
Josh, een lezer van deze blog, vraagt of het authentiek en/of eerlijk is om je diagnose te vermelden of eerder andersom, wat het tegenovergestelde daarvan ook mag zijn. ‘En is het slim of eerder dom om dat te doen?’, voegt hij eraan toe. In deze blog probeer ik daar even authentiek als eerlijk op te antwoorden.
Regelmatig krijg ik de vraag wat ik nu zelf als de positieve kanten van autisme ervaar. Ik aarzel dan vaak om te antwoord omdat dit zeer persoonlijk is, en voortvloeit uit het traject dat ik zelf heb afgelegd in de afgelopen jaren. Na heel wat nadenken besloot ik deze tien mogelijks positieve kanten op te lijsten. Met veel voorbehoud en met het besef dat voor iedere persoon (met of zonder autisme) die positieve kanten anders zullen zijn.
1000 vragen aan jezelf, nummer 93 met vragen als wat gebeurt er als je diep in iemands ogen kijkt, welke kaassoort zou je zijn, hoe voel jij je als je geconfronteerd wordt met verandering, hoe is het om mij te zijn, of ik terug of eerder vooruit kijk, of ik eerlijk antwoord durf geven of weleens bang ben voor de reactie van de vraagsteller, wat de engste plekken in deze wereld zijn volgens mij, of ik al eens ben gecatfished, wat ik mensen heb gewenst voor 2021, en wat ik zou invullen in de zin ‘morgen ga ik het helemaal anders aanpakken, want …’