Een artikel geïnspireerd door een nieuw onderzoek dat onthuld heeft dat leven met autisme gepaard gaat met het bewustzijn van voortdurende strijd en met een gemeenschappelijke beperking: luistervaardigheden, die ons beperkt te komen tot een neuroharmonieuze samenleving.
Op vraag van Sanne die zich afvraagt wat neuroharmonie nu precies betekent, probeer ik uit te leggen, vanuit mijn eigen perspectief, waar het begrip volgens mij staat, wie het introduceerde en wat ermee bedoeld wordt.
Gregory studeert Sociaal Werk aan een hogeschool en leest al een tijdje mijn blog. Voor zijn scriptie is hij op zoek naar een goede omschrijving van het begrip ‘neurodiversiteit’. ‘Ik vind weliswaar een aantal definities, maar misschien weet jij als persoon met autisme die veel leest wel een omschrijving die mij inspireert.’ In deze blog probeer ik dat met de nodige nuance te doen.
Geïnspireerd door een online woordenwisseling over termen, probeer ik in deze blog te verklaren waarom elke term zijn bestaansreden heeft, en waarom ik zelf in voordrachten of lezingen over mijn autismebeleving onder andere de term ‘stoornis’ blijft gebruiken. Ook al lokt dat wel eens kritiek uit.
Een kort leesverslag van het boek ‘Autisme is niet blauw. Smurfen wel: politiek incorrecte verhalen over autisme’ van Peter Vermeulen (Autisme Centraal). Waarin Peter Vermeulen onder andere de diagnostische inflatie hekelt en onder andere pleit voor een streven naar neuroharmonie: al de verschillende breinen met elkaar in harmonie brengen in functie van levenskwaliteit en geluk. Een vlot leesbaar, mooi gelayout, inspirerend en vaak humoristisch geschreven boekje.
Tistje 