Een persoonlijk leesverslag van Elisabeth Lucie Baeten’s non-fictieroman “Er is niks”, dat verhaalt over haar jarenlange medische strijd met onbegrepen klachten en de diagnose autisme. Het boek belicht de pijn van niet-herkenning, verlies en de kloof tussen uiterlijk en innerlijk leven, maar ook waar ze wel enigszins tot rust komt.
Nieuw onderzoek van de Universiteit van Oxford toont aan dat autistische volwassenen vaker PTSS ontwikkelen, niet door meer trauma, maar door sterkere zelfkritiek en vervreemding. De interne verhalen die zij over hun ervaringen vormen, spelen een cruciale rol bij hun lijden. Validatie en gemeenschap zijn essentieel voor hun herstel.
Leesverslag van “The Autistic Survival Guide to Therapy” van Steph Jones, een autistische therapeute, een toegankelijk geschreven Engelstalig boek dat zich richt op de uitdagingen, noden en ervaringen van autistische personen, voornamelijk volwassenen, die op zoek gaan naar of in zee gaan met een therapeut, autismecoach of andere hulpverlener. Dit boek biedt niet alleen belangrijke kennis over hoe een goede therapie/therapeut te kiezen (en een traumatiserende therapeut te herkennen), maar fungeert ook als een baken van herkenning en validatie voor velen die zowel positieve als negatieve ervaringen hebben met therapeuten.
In een recent webinar gaat Dr. Barry Prizant, auteur van verschillende boeken over autisme, in op neurodiversiteit in het onderwijs, het belang van vertrouwen, duidelijkheid en overzicht in de leeromgeving. In deze blog probeer ik zijn webinar samen te vatten.
Een minder bekende aandoening is Weekend Anxiety Syndrome of WAS, ofwel weekendangst, wat niet specifiek bij autistische mensen voorkomt, maar waar ik zelf mee gediagnosticeerd ben. Ik beschrijf hoe dit zich uit vanuit mijn eigen ervaringen en hoe er mee omga.
Wat zet een autist aan tot sport en meer beweging? Ik krijg de vraag vaak tijdens voordrachten voor ouders en/of (toekomstige) hulpverleners of per mail. In deze blog probeer ik daar vanuit eigen ervaringen een genuanceerd antwoord op te geven
Onlangs las ik dat empathietekort bij mensen met autisme zou kunnen verholpen worden door traumatherapie en … verliefd worden. Het bleek iets genuanceerder, en ik schreef er dit artikel over.
Je kent ze vast, die plaatjes met twee cirkels, waarvan de kleinste benoemd is als ‘comfortzone’ en de grotere als ‘het leven van je dromen’ of ‘where the magic happens’. Steeds vaker wordt die schadelijke mythe, gebaseerd op muizenonderzoek, gelukkig doorprikt. Geïnspireerd door een recent opinie-artikel in De Standaard probeer ik in deze blog mijn ervaring met comfortzones te beschrijven en waarom het beste daarbinnen gebeurt (en dat erbuiten slechts een van de elementen is die bijdraagt tot een goede comfortzone).