Net als onze ontwikkeling, evolueert ook onze autismebeleving, en dus ook de houding daar tegenover. In deze tekst ga ik dieper in op vier mogelijke houdingen in de omgang met (beperkingen die voortvloeien uit) autisme, en hoe de voortdurende verandering van autisme niet alleen mijn houding tegenover autisme beïnvloedt maar ook de communicatie erover met anderen. Die blijven meestal hangen in één beeld en doen alles wat daarvan afwijkt af als misbruik, overcompensatie of ontkenning.
Tiny Fisscher in That ’s it! : Step(h) to stardom (Moon, 2011) waarin Stephanie, een fotomodel, kennis maakt met verschillende personen die haar tonen dat de wereld allesbehalve perfect is, zoals Rowan, een jongen met autisme. In dit fragment mijmert ze over die ontmoeting.
Nummer drieëntwintig in de reeks van 1000 vragen aan jezelf-blogs. Over nieuws dat me recent bang of boos heeft gemaakt. Of ik mezelf vaak een pauze gun. Wat het ergste is wat ik over mezelf heb horen zeggen. Of ik mensen in hokjes duw en waarom. Van welk geluid ik hou. Welk kunstwerk mij het meest heeft geraakt. Of ik zou overwegen een vluchteling in huis te nemen, en onder welke omstandigheden. Of ik alles wil verklaren. Wanneer ik voor het laatst mijn angst(en) opzij heb gezet. En of ik iets bijzonder doe voor mijn gezondheid.
Tistje 