‘Misschien miste hij wel niks’ …

That's it!

Nadat ik de geluiden om me heen een poosje tot me had laten doordringen, realiseerde ik me dat ik me afgesloten voelde van de wereld, maar dat ik diezelfde wereld tegelijkertijd scherper waarnam. Mijn neus rook beter, mijn oren hoorden scherper. Linksachter mij hoorde ik iemand niezen.

Ik grinnikte. Ha, dacht ik, nog even wat extra bacillen ertegen aan. Normaal gesproken zou ik nu mijn iPod opgezet hebben. Afgesloten van de wereld om me heen, maar veilig in mijn eigen binnenwereld.

Mijn gedachten dwaalden af naar de autistische Rowan. Ook zonder iPod zat hij in zijn eigen wereld. Hij had dan wel de beschikking over alle vijf zijn zintuigen, maar hij miste het ‘zintuig’ om op een open, onbevangen manier contact te maken met mensen.

Misschien miste hij wel niks … In de documentaire over hem waren ook wetenschappers aan het woord geweest – een van hen was zelf autistisch. Zij vertelde dat ze haar autisme nooit kwijt zou willen, dat ze daardoor juist met een bepaalde scherpte naar de wereld had leren kijken. Een andere wetenschapper vertelde dat de wereld autismevriendelijker zou moeten zijn, omdat veel grote geleerden en kunstenaars uit de wereldgeschiedenis autistisch waren geweest – van Leonardo da Vinci tot Einstein.

Tiny Fisscher in That ’s it! : Step(h) to stardom (Moon, 2011) waarin Stephanie, een fotomodel, kennis maakt met verschillende personen die haar tonen dat de wereld allesbehalve perfect is, zoals Rowan, een jongen met autisme. In dit fragment mijmert ze over die ontmoeting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s